Ga naar de inhoud

Blog – Ik geloofde niet meer in een leven zonder depressie

Blog 2 – juli 2019

 Ik voelde me zo ontzettend leeg.., het leven was uitzichtloos. Ik had alles geprobeerd behalve Merk Hoe Sterk. Zou dat de oplossing zijn? Ik gaf het een kans voor mezelf en mijn kinderen. 


Blog: Ik geloofde niet meer in een leven zonder depressie
In 2018 ben ik behandeld voor PTSS. Na die behandeling kreeg ik te maken met meerdere depressies. Ik voelde me leeg en leefde zonder zin, zonder hoop en zonder uitzicht. Ik had een groot verlangen naar rust en had de moed opgegeven. Ik geloofde niet meer in een leven zonder depressie. Kon ik het leven aan als de toekomst hopeloos was? Zouden mijn kinderen dan niet beter af zijn zonder mij? Ik besloot de laatste kans op een ander leven aan te grijpen. Ik belde Carel Solleveld en ben het behandeltraject van Merk Hoe Sterk (MHS) gestart. Het heeft me zo ontzettend veel gebracht.


Depressie na behandeling PTSS
Zo’n 27 jaar geleden werd ik slachtoffer van een heftige situatie. Ik belandde op straat en kreeg te maken met veel ellende. Nadat ik vorig jaar behandeld werd voor PTSS kreeg ik meerdere depressies. Periodes waarin het goed ging werden overschaduwd door angst. Er lag voor mijn gevoel altijd een depressie op de loer. Ik raakte in paniek na een zware en moeilijke dag. Zou deze dag de start zijn van een nieuwe depressie? Ik wil nooit meer terug naar dat lege gevoel. Natuurlijk heb ik in deze periode hulp ontvangen, maar zo waardevol als het traject van MHS was geen van deze trajecten.


Merk Hoe Sterk gaat verder dan reguliere hulpverlening
Na het eerste telefoontje werd ik regelmatig gebeld. Er werd gevraagd hoe het me ging en ik kreeg een aantal goede tips. Ik had meteen het gevoel dat ik gehoord en gezien werd. Bij MHS kijken ze wie je bent en waar je hulpvraag ligt. Op basis daarvan ontstaat er een persoonlijk behandeltraject waarin je zelf een actieve rol hebt. De werkwijze van MHS gaat veel verder dan reguliere hulpverlening. Er wordt niet alleen naar je probleem gekeken, maar ook naar andere belangrijke factoren. Denk aan je gezin, huishouden, financiële situatie, eetgewoontes en je lichaam.

Door in beweging te komen werd ik mentaal sterker
Wat bijzonder is aan het traject zijn de huisbezoeken. Marianne en Carel kwamen afzonderlijk een keer per week bij mij thuis. Dat werkte perfect, want daardoor moest ik wel. We gingen aan de slag terwijl ik nog passief was. Oftewel in de Netflix-chocolade stand stond 😉 Met Marianne ging ik mentaal de diepte in terwijl ik met Carel het uiterste uit mijn lijf haalde. Door in beweging te komen en mijn grenzen te verleggen voelde ik me mentaal sterker worden.


Van zelfmedelijden tot bewust leven
Tijdens het traject kon Carel best een beetje streng voor me zijn. Terwijl ik vond dat ik goed bezig was kwam ik er dankzij Carel gaandeweg achter dat ik zelfmedelijden had. Ik bood geen weerstand aan mijn gedachten, maar liet alles gebeuren. Door me open te stellen voor Marianne heb ik in mezelf kunnen kijken. Ze heeft me geleerd de leegte in mij te aanvaarden en daar lief voor te zijn. Ook weet ik nu wanneer ik vanuit die leegte handel. Alleen al door het te herkennen ben ik enorm gegroeid. Ik voel me volwassener dan ooit.

Merk hoe sterk heeft mijn leven veranderd
Ik kan bijna niet uitleggen hoeveel MHS voor me betekend heeft. Ik weet negatieve gedachtes nu te doorbreken. Als ik me down voel ga ik een rondje lopen, omdat ik weet dat het me energie geeft. Ik ben ook liever voor mezelf. Soms kan even bankhangen echt geen kwaad. Het maakt me niet meteen depressief. Ik ben trots op mezelf dat ik Carel gebeld heb toen ik het echt niet meer zag zitten. Door het traject aan te gaan heb ik geleerd dingen los te laten. Ik probeer bewust te leven en zelf de regie te nemen. Komende periode wordt het opnieuw spannend, omdat ik dan de stap naar werk ga realiseren. Het leven biedt mij weer kansen die ik met beide handen aangrijp. Ik ben Marianne, Carel en het hele team van MHS eeuwig dankbaar. Ik hoop dat mijn verhaal anderen inspireert om in actie te komen. Ga ervoor! Je kan het!

 
Cursist,
41 jaar

Cursisten Vertellen – Rosa

Cursisten vertellen
Rosa*

16-7-2019

Hard werken maar zo de moeite waard

Sinds een aantal weken is Rosa gestart met een traject bij Merk Hoe Sterk (MHS). Dit enkele maanden nadat ze de 8 daagse intensieve  therapie bij Psytrec had afgesloten.

De eerste indruk van de coaches loog er niet om. Zij zagen 1 hoopje ellende met holle ogen, geen goed doorbloede huidskleur, geen actie, kleding die om haar lijf slobberde en de wanhoop nabij.

Rosa voelde zich depressief, moe, passief, haar baan was ze kwijt geraakt en ze leefde in een isolement. Ze kon niet overweg met alle emoties die ze voelde. Hierdoor maakte ze zich ook schuldig aan drankmisbruik wanneer ze het allemaal even niet zag zitten.

Een bloedonderzoek werd gedaan omdat Rosa soms helemaal niet of regelmatig maar een klein beetje kon eten. De man van Rosa werkt als vrachtwagenchauffeur. Hij rijdt voornamelijk op het buitenland waardoor hij voornamelijk alleen de  weekenden thuis is. Door de weeks kan hij haar hier dus niet in begeleiden. Het bloedonderzoek wees uit dat er inderdaad een vitamine tekort was ontstaan.

MHS zette twee coaches in met hun eigen specialiteiten, maar vooral door Rosa werd hard gewerkt. Ze voldeed keurig aan opdrachten die opgegeven werden. Deze waren zoal goede voeding tot zich nemen en buitenshuis sociale contacten leggen en afspraken maken. Natuurlijk werd er door Rosa ook gewerkt aan fysieke training en aan het uiten van onverwerkte emoties met betrekking tot het rouwproces.

Al met al hard werken aan onderwerpen als grenzen, onafhankelijkheid, voor jezelf durven opkomen, om hulp vragen als het nodig is (b.v. bellen met je coach als het even niet gaat), durven voelen en hier uiting aangeven. Na 3 sessies was er al een grote stap voorwaarts gemaakt in haar conditie en ook haar eetgewoonten waren verbetert. Zo heeft Rosa zelfs op Koningsdag vrijwilligerswerk kunnen doen, en daar plezier aan beleven.

MHS  kijkt naar alle factoren die invloed kunnen hebben op het welzijn van de cliënt, waarbij het gezin een belangrijke partij is en actief wordt betrokken bij het traject.

Factoren die bij deze cliënt aan de orde zijn:

*  eenzaamheid    *  slechte voeding/zelfzorg    *  geen werk    *  fysieke klachten    *  onverwerkte emoties

*  mentaal uitgeput zijn    *  geen sociale contacten    *  geen zingeving

Meestal wanneer er gelijktijdig op een aantal punten actie wordt ondernomen dan volgen de overige punten als vanzelfsprekend.

Buiten het intensieve contact met de cliënt is er natuurlijk het contact en het gesprek aangaan met de familie en/of gezin. Gesprekken die gaan over de veranderingen die bij de cliënt hebben plaatsgevonden en hoe de familie hiermee kan omgaan.

Zo hadden wij afgelopen week contact met de man van Rosa. Hij reageerde heel positief op de veranderingen, want nu kon hij met een gerust hart aan zijn werkweek beginnen. Ook was hij niet meer bang om naar huis te gaan en haar in haar slechte doen aan te treffen. Ze doen weer leuke dingen samen en hebben het weer gezellig met elkaar.

Bij diverse trajecten geven de coaches de cliënt de opdracht om iets te maken wat de boosheid symboliseert. Uiteindelijk is het de bedoeling om symbolisch afscheid te nemen van deze boosheid met een afscheidsritueel. Meestal zijn de coaches heel erg gewenst om het afscheidsritueel bij te wonen. Ze kunnen dan ter ondersteuning enkele woorden wisselen met de cliënt.

Zo ook bij het traject met Rosa, waarbij ze iets had gemaakt wat haar boosheid op de dader die dit alles heeft veroorzaakt symboliseerde. Voor het afscheidsritueel had Rosa geheel onverwachts tegen haar coach gezegd “eigenlijk wil ik dit laatste stukje met mijn man doen en dit samen afsluiten”.

Als ze het gesprek hervatten na het afscheidsritueel, vraagt de coach aan Rosa en haar man om in 1 woord terug te geven wat zij van dit coaching-gesprek vonden. Rosa komt met woord “Gemoedelijk”, en haar man sluit het af met het woord “Dankbaar”.

Natuurlijk kan de coach niet achterblijven met nog een reactie van haar kant; Chapeau Rosa, geweldig om jou weer terug te zien komen wetend wat JIJ wil, en je eigen keuzes makend zonder je afhankelijk van anderen op te stellen. Ze begint helemaal te glunderen en groeit van trots, ook haar man begint te glunderen en zichtbaar blij met de stappen die Rosa al heeft gezet.

Als coaches van MHS zeggen wij “ONTVANG” al deze complimenten maar! Ook al heb je nog lang niet alle stappen gezet die nodig zijn om het helemaal los te kunnen laten, het begin van je weg is er en geniet van het inkleuren zoals jij dat wil.

Wordt vervolgd!

*deze naam is gefingeerd

 

Nu.nl Hoe een slechte ademhaling

* foto van NU.nl

Hoe een slechte ademhaling tal van lichaamsprocessen kan verstoren. 

We doen het ons hele leven lang, duizenden keren per dag: ademhalen. Maar we doen het niet altijd even goed, zeker niet in stressvolle tijden. Volgens fysioloog dr. Hans Keizer hebben we veel belang bij een goede ademhaling: het brengt ons mentaal en fysiek in balans. Negen vragen over ademhalen.

Wat gebeurt er eigenlijk wanneer we ademen?

Keizer: “Als we ademen, nemen we zuurstof op uit de lucht. De zuurstof komt door je neus of mond via je luchtpijp in je longen. Via de longen gaat het je bloed in. Via de bloedcirculatie komt het overal in je lijf: in je spieren en je organen.”

“Die zuurstof speelt bij alle lichaamsprocessen een rol. Zonder zuurstof zouden de cellen geen eiwitten, koolhydraten en vetten kunnen verbranden. Na de inademing ademen we koolzuur uit.”

Hoe komt het dat we soms verkeerd ademhalen?

“Stress is vaak de boosdoener. Als we gespannen zijn, trekken we de schouders op, waardoor er minder ruimte is in de borstkas. Daardoor gaan we hoger, sneller en oppervlakkiger ademen. Ook bij mensen die te dik zijn, kan de ademhaling omhoog geduwd worden.”

Wat gebeurt er dan?

“Als je hoog en oppervlakkig ademhaalt, komt er minder bloed in aanraking met de inademingslucht. Het gevolg is dat er minder zuurstof kan worden opgenomen. Als er bovendien sprake is van hyperventilatie – een te hoge ademfrequentie – verlies je te veel koolzuurgas.”

Maar koolzuurgas is toch een afvalproduct?

“Het wordt inderdaad gevormd tijdens de verbranding. Maar behalve afvalstof is koolzuurgas ook nodig voor allerlei processen in het lichaam. Het speelt onder andere een rol bij de doorbloeding, en vooral bij de normalisering van de zuurgraad van het bloed. Als je veel koolzuurgas verliest, kan de zuurgraad van het bloed buiten de normale waarden gaan vallen.”

Waarom is die zuurgraad zo belangrijk?

“Alleen met de juiste zuurgraad of pH-waarde van het bloed kan het lichaam optimaal functioneren. Allerlei processen zijn ervan afhankelijk. Meestal herstelt de pH-waarde vanzelf, maar bij chronische stress kan de zuurgraad te hoog blijven: je ademt te veel koolzuur uit.”

Wat gebeurt er dan?

“Allerlei lichaamsprocessen kunnen verstoord raken. Dat kan zich uiten in verschillende klachten: tintelingen, duizeligheid, oververmoeidheid. Een slechte ademhaling beïnvloedt de stofwisseling dus op een negatieve manier.”

Wat is een goede ademhaling?

“Veel mensen denken dat de inademing het belangrijkst is. Als we maar genoeg zuurstof binnenkrijgen, zitten we goed, is de gedachte. Maar de uitademing is net zo belangrijk. Die reguleert zoals gezegd mede de zuurgraad van het bloed.”

“Tijdens de inademing gaat er koolzuur uit het bloed naar je longen. Als je uitademing langer is dan je inademing, wordt de koolzuurwaarde in je longen gelijk aan de koolzuurwaarde in je bloed. Op die manier normaliseer je de zuurgraad.”

“Bij een goede ademhaling is de uitademing dus iets langer dan de inademing. Je ademt bijvoorbeeld twee tellen in en vier uit. Of vier tellen in en acht uit.”

Hebben ademhalingsoefeningen zin?

“Ja. Met ademhalingsoefeningen train je de ademhalingsspieren. Daardoor ben je in staat beter en langer uit te ademen, wat de zuurgraad van het bloed ten goede komt. Je kunt er je hartslag mee omlaag brengen. Bij angst helpt het bijvoorbeeld om rustig te worden. Net als wanneer je ‘s nachts wakker ligt.”

Hoe vaak moeten we per minuut ademen?

“Dat hangt van je gemoedstoestand af, en ook van je fysieke inspanning. Als je rustig op de bank zit, heb je in principe genoeg aan zes ademhalingen per minuut. Tijdens een vlotte wandeling adem je tien tot zestien keer per minuut en als je gaat hardlopen kan dat, afhankelijk van de intensiteit, oplopen tot wel veertig of zelfs zestig keer. Maar het gaat er dus vooral om dat je uitademing langer is dan je inademing.”

Dr. Hans Keizer is gepensioneerd arts en fysioloog en was voorheen verbonden aan de Universiteit Maastricht.


Door: NU.nl/Dorien DijkhuisBeeld: ANPBron: Nu.nl 

Ad – kabinet sluit deal

foto: AD.nl ; Probleemjongeren en mensen met psychische stoornissen krijgen straks betere hulp in hun gemeente © Getty Images/iStockphoto

Kabinet sluit deal met gemeenten over betere zorg voor jongeren en psychische patiënten

Het kabinet is er, na lang en intensief onderhandelen, in geslaagd afspraken te maken met de gemeenten over een extra zak geld om de lokale problemen in de jeugdhulp en geestelijke gezondheidszorg aan te pakken

De komende jaren stelt het kabinet in totaal ruim 1 miljard euro extra ter beschikking om de zorg door de gemeenten te verbeteren, is vanmiddag bekendgemaakt.  Voor kwetsbare jeugdigen gaat het in 2019 om 420 miljoen euro. In 2020 en 2021 is er 300 miljoen beschikbaar. 

Voor mensen met psychische problemen komt dit jaar 50 miljoen euro vrij en in de komende drie jaren loopt dat bedrag op tot 95 miljoen op vaste basis. Daarnaast is er vanaf 2020 jaarlijks 20 miljoen beschikbaar voor gemeenten, omdat ze vanaf dan een rol krijgen bij het verplicht behandelen in de thuisomgeving van verwarde inwoners.  

Wethouders, vakbonden en gemeentekoepel VNG hebben al meermaals gepleit voor extra geld. Uit onderzoek blijkt dat steeds meer jongeren in Nederland jeugdhulp krijgen en veel lokale overheden met financiële tekorten kampen sinds 2015. Minister De Jonge (Volksgezondheid): ,,Het is goed dat kinderen en gezinnen die hulp en ondersteuning nodig hebben eerder in beeld zijn. En zo betere en passende hulp krijgen. Tegelijkertijd stelt dit gemeenten voor flinke uitdagingen. Daarom komt het kabinet deze gemeenten tegemoet.”

Meedoen in de maatschappij

Bij de geestelijke gezondheidszorg is het de bedoeling van het kabinet om mensen met psychische aandoeningen zoveel mogelijk laten meedoen in de maatschappij. Dat gaat vaak beter in de eigen woonomgeving dan in een instelling. Het uitgangspunt is: zo zelfstandig mogelijk, maar met de hulp en begeleiding die nodig is. En dat kost geld.

Staatssecretaris Blokhuis (Volksgezondheid): ,,Met deze financiële impuls krijgen gemeenten nu ook de ruimte om de gezamenlijke ambitie op het gebied van zogeheten ambulantisering – minder zorg in instellingen en meer zorg en ondersteuning thuis – waar te maken.”

De Vereniging van Nederlandse Gemeenten heeft ook inhoudelijke afspraken gemaakt met de minister om de jeugdzorg te verbeteren. Die vindt dat meer geld alleen niet automatisch leidt tot betere hulp. Ook in de regie, sturing en samenwerking aan de kant van gemeenten is veel ruimte voor verbetering, aldus de bewindsman. De afspraken gaan onder andere over het terugdringen van vermijdbare uitgaven en welke zorg op landelijk, regionaal of lokaal niveau wordt ingekocht.

Nieuw onderzoek in 2020

De komende jaren wordt de aanpak van de gemeenten gevolgd. In 2020 is er een nieuw onderzoek aangekondigd. Die uitkomsten zijn volgens het kabinet ‘zwaarwegend’ en kunnen vervolgens worden meegenomen bij de formatie van een nieuw kabinet. Het is namelijk nog te vroeg om vast te stellen of de toename van het aantal jongeren in de jeugdzorg en de bijbehorende uitgaven tijdelijk of blijvend van aard zijn.

Enkele weken terug lekte nog uit dat het kabinet in de Voorjaarsnota maar 350 miljoen wilde reserveren voor de jeugdzorg en in de drie jaar daarna steeds 190 miljoen euro. De gemeenten vonden dat veel te weinig en plaatsten in deze krant een open brief. Daarin dreigden ze met het afstoten van de lokale jeugdhulp en geestelijke gezondheidszorg als het kabinet niet over de brug zou komen met 490 miljoen euro op jaarbasis. Het huidige resultaat is niet zo hoog, maar is acceptabel voor de gemeenten.    

Reactie VNG

Volgens VNG-voorzitter Jan van Zanen geeft de beloofde zak geld ‘gemeenten, zeker in het eerste jaar, wat lucht’. Van Zanen: ,,Het kabinet zegt hier echter geen structureel karakter aan te kunnen geven. Dat is zeer teleurstellend.”

Wel komt er dus een onderzoek naar terugkerende compensatie. Ook mogen gemeenten straks een meerjarendekking in de begroting opnemen voor de uitgaven aan jeugdhulp. ,,De druk om op andere voorzieningen te bezuinigen wordt hiermee verlicht”, aldus Van Zanen.

Volgens de VNG gaat het kabinet verder de doelstelling voor minder ggz-zorg in instellingen en meer zorg en ondersteuning thuis verlagen, zodat gemeenten financieel rond kunnen komen. ,,Niet alleen wordt zo de druk op de wijken door instroom van kwetsbare mensen verminderd, ook worden gemeenten in staat gesteld ondersteuning te bieden aan cliënten die met begeleiding gaan wonen.”

Het is goed dat kinderen en gezinnen die hulp en ondersteuning nodig hebben eerder in beeld zijn. En zo betere en passende hulp krijgen. Tegelijkertijd stelt dit gemeenten voor flinke uitdagingen.

Minister De Jonge (Volksgezondheid)
Een kaartje gebaseerd op CBS-cijfers over de jeugdhulp in Nederland.
 
*Bron : https://www.ad.nl/politiek/kabinet-sluit-deal-met-gemeenten-over-betere-zorg-voor-jongeren-en-psychische-patienten~ae5c4a5a/

Blog – Hoe PTSS alles beïnvloedt

 

Hoe PTSS je gezinsleven, vriendschappen en werk beïnvloedt.

Posttraumatische stress stoornis (PTSS) ontstaat na een traumatische gebeurtenis en heeft grote invloed op je leven. Veel gehoorde klachten zijn angsten, woedeaanvallen en sombere gedachten (suïcidale gedachten) die langere tijd aanhouden. Het zorgt ervoor dat je niet meer normaal kunt functioneren! PTSS haalt letterlijk je hele leven overhoop en beïnvloedt dat van anderen. Wat de invloed kan zijn op je gezinsleven, vriendschappen en werk beschrijven we in deze blog.

—————————————–

Stel je eens voor… op een mooie zomerdag raak je betrokken bij een ernstig auto-ongeluk. In de maanden die volgen blijf je het ongeluk herbeleven. Je wordt angstig en durft op een gegeven moment zelf niet meer aan het verkeer deel te nemen. Eenvoudige dingen als naar je werk gaan, de kinderen ophalen of boodschappen doen vallen je enorm zwaar. Vanuit je omgeving is er weinig begrip. Via een therapeut volg je een intensief behandeltraject voor PTSS (posttraumatische stressstoornis). Daarna sta je er alleen voor. Hoe pak je de draad weer op?

—————————————–

Gevolgen van PTSS voor je partner en gezin

De symptomen die PTSS kenmerken zijn niet alleen lastig voor jezelf, maar ook voor je gezin. Vaak zien we dat relaties onder druk komen te staan. Het is moeilijk om in zo’n heftige periode met elkaar te blijven praten. In veel gevallen nemen de emoties de overhand waardoor er conflicten ontstaan binnen een gezin. Wanneer er kinderen in het spel zijn dan zien we dat ook zij worden geraakt door de onrust. Sommige kinderen voelen zich schuldig, willen dingen oplossen voor papa en mama en/of gaan op een negatieve manier aandacht vragen. Tijdens, en na, de behandeling van PTSS is het belangrijk aandacht te hebben voor de balans binnen het gezin. Merk hoe sterk helpt gezinnen hierbij tijdens het nazorgtraject.

PTSS maakt je eenzaam

Wanneer je te maken hebt met PTSS kan het veiliger voelen sociale contacten te mijden. Het is een heel begrijpelijke reactie. Vaak vinden mensen met PTSS het moeilijk om hun verhaal te delen. Ze zijn bang voor lastige vragen of een oordeel. Ook zie je dat het vertrouwen in vriendschappen lager is dan normaal. Door afstand te nemen van vrienden en familie kunnen mensen in een isolement raken. Ze voelen zich eenzaam en weten niet goed hoe ze dat kunnen doorbreken. Merk hoe sterk (MHS) biedt een luisterend oor. MHS is gespecialiseerd in de nazorg van PTSS. Tijdens het nazorgtraject is er aandacht voor het herstellen van structuur in iemands leven, het onder controle krijgen van emoties, het leren omdenken en omgaan met je nieuwe ik en het herstellen van vriendschappen en aangaan van nieuwe sociale contacten.

Invloed van PTSS op je werk

Mensen met PTSS zijn in de meeste gevallen niet in staat om te werken of te studeren. Dit komt onder andere door concentratieproblemen, angsten, slecht slapen, slechte voeding en/of depressieve gedachten. In sommige gevallen is de oorzaak van PTSS een traumatische gebeurtenis die tijdens  werktijd (of privé) is voorgevallen. Denk aan een politieagent, militair of winkelmedewerker die getuige is van een overal of een vrachtwagenchauffeur die een dodelijk ongeval veroorzaakt. Het kan ook zo zijn dat het trauma is voorgevallen in je kinder- of pubertijd. Na een traumatische gebeurtenis is het moeilijk om de draad weer op te pakken en aan het werk te gaan (of naar school). Merk hoe sterk begeleidt mensen om na, of voor, de behandeling van PTSS weer terug te keren naar werk of studie.

 

Wil je meer weten over PTSS en de nazorg die Merk hoe sterk biedt? Neem dan contact op met Raoul van Noort of Carel Solleveld op het telefoonnummer 085-1306355 of mailadres: info@merkhoesterk.com

 

Blog – De EMDR-sessies

  • De volgende blog is niet geschreven door een cursist van Merk Hoe Sterk, wel willen wij deze blog graag onder de aandacht brengen. 

Blog – De EMDR-sessies (deel 3)

Een aantal jaar geleden schreef ik over het proces van mijn EMDR behandeling. (Zie Deel 1 en deel 2) Spoiler: ik bleek nog niet klaar te zijn voor de behandeling, mede gezien ik het mij niet kon veroorloven om nog meer studievertraging op te lopen. Vervolgens schreef ik een paar maanden terug de EMDR Survivalgids, gericht aan mensen die net als ik ook (wederom) met EMDR zouden gaan starten en misschien wat tips konden gebruiken. Inmiddels lijk ik aan het einde gekomen te zijn van mijn huidige EMDR behandeling. Het leek mij passend om een deel 3 te schrijven ter afronding.

(In dit artikel zal ik regelmatig wat schematherapie termen noemen. Wil je meer over deze therapie weten en de termen leren kennen, bekijk dan deze blog die ik erover schreef.)

Aanloopfase

Opnieuw een EMDR behandeling aangaan vond ik erg spannend. Vooral gezien de vorige keer dat mijn therapeut en ik met EMDR gestart waren, ik te bang was dat mijn studie eronder zou lijden; we waren net begonnen met EMDR en ik merkte dat ik mij emotioneel instabiel voelde, ook tijdens lesdagen op mijn opleiding. Dus ik besloot te stoppen en nam mij voor dat zodra ik afgestudeerd was, ik dan de tijd en de ruimte zou creëren om een EMDR behandeling te kunnen volgen. Het liep iets anders, gezien ik tijdens mijn afstuderen last kreeg van burn-outachtige klachten. Ik was elke dag de hele dag door vermoeid, kreeg paniekaanvallen, vage lichamelijke klachten en was vaak angstig. Ik weet dan ook niet meer zo goed hoe ik het allemaal precies heb gedaan, maar ik heb mijn diploma gehaald. 
Gelukkig had ik naast dat ik nog steeds wekelijkse psychotherapie kreeg, redelijk op tijd hulp ingeschakeld bij o.a. de huisarts en daardoor kalmerende medicijnen en mensendieck therapie gekregen (waar ik ontspanningsoefeningen leerde), die ervoor hebben gezorgd dat ik (in ‘overlevingsstand’ weliswaar) mijn afstudeertaken kon uitvoeren. 
Wonderbaarlijk genoeg lukte het af te studeren, gezien ik bijvoorbeeld super suf, warrig en chaotisch van de oxazepam (kalmerend medicijn), mijn scriptiepresentatie heb moeten houden om paniekaanvallen te voorkomen. Ook was het enorm belangrijk voor mij dat ik bij mijn diploma-uitreiking kon zijn, gezien ik mijn middelbare school diploma-uitreiking wegens een zware depressie heb moeten missen. Deze diploma-uitreiking verliep afgezien van gezonde zenuwen en dankzij de zo-nodig medicatie, voor mij gelukkig heel rustig en was het inderdaad een hele fijne en bijzondere ervaring!
Ook was het een moment om er met mijn vriend en vriendinnen bij stil te staan dat het ondanks alle tegenslagen, mij toch was gelukt. Dankzij hen, de bijzondere speech van mijn docent tijdens de uitreiking, maar ook mijn therapeut die dit benadrukte, kon ik het op mij in laten werken dat het inderdaad een best knappe prestatie was waar ik trots op mocht zijn (ondanks mijn interne criticus, ook wel bekend als de Dictator). 
#afstuderenmeteendepressieenpaniekaanvallen. #missionaccomplished

Er volgt overigens binnenkort nog een blog over het afstuderen als hulpverlener.

Afstuderen - hoe ik dacht dat het zou gaan (stijgende lijn) en hoe het uiteindelijk ging (kronkelende lijn).

 

Een visuele samenvatting van mijn afstuderen, zelf getekend met Photoshop. (Ja, dat moet ik er nadrukkelijk bij benoemen; ik heb heel lang over die semi-rechte lijn gedaan.)

Terwijl ik in de zomervakantie ruimte voor een EMDR behandeling zou vrijhouden, bleek dit niet nodig, want ik zat noodgedwongen thuis. De paniekaanvallen en lichamelijke klachten hielden aan waardoor het überhaupt nauwelijks lukte om iets buiten de deur te ondernemen, laat staan te solliciteren op een baan. De theorie was dat spanningen vooral in mijn lijf waren gaan zitten. De kortdurend klinische traumabehandeling voor complexe PTSS die mijn therapeut en ik voor ogen hadden, leek hierdoor goed op mijn situatie aan te sluiten gezien er een fysieke component bij deze behandeling zou zijn. Door intensief sporten zou er naast aandacht voor het hoofd (EMDR en exposure), ook aandacht zijn voor het lichaam.
Helaas werd ik bij aanmelding bij deze instelling al snel afgewezen. De reden die gegeven werd aan de telefoon was vaag. Uiteindelijk, na nogmaals contact opnemen en om verduidelijking te vragen, bleek dat deze instelling alleen mensen met complexe PTSS met trauma’s gelinkt aan geweld, een heftig ongeluk of seksueel misbruik behandelt. Ik kwam niet in aanmerking omdat mijn trauma’s voornamelijk gelinkt zijn aan iets dat ‘emotionele verwaarlozing’ heet. (zie deze blog voor uitleg over wat emotionele verwaarlozing precies is.)

In eerste instantie was ik erg verdrietig en teleurgesteld. Ik denk vooral gezien ik mij nu al lange tijd zo rot voelde en thuis zat; ik hoopte dat de behandeling er voor zou zorgen dat de klachten zouden afnemen en ik daardoor weer wat meer kwaliteit van leven zou krijgen. Ook had ik nu ongeveer 10 jaar de diagnose complexe PTSS en het uitzicht op deze behandeling gaf hoop dat ik eindelijk van deze klachten af zou raken, maar deze hoop verdween na de afwijzing als sneeuw voor de zon. Vervolgens was ik boos, gezien er om onduidelijke redenen onderscheid werd gemaakt in het soort trauma wat wel of niet behandeld werd bij deze instelling. En dat dit niet specifiek vermeld was op de website. Wanneer er staat ‘gespecialiseerd in complexe PTSS’, zou je verwachten dat dan alle soorten complexe PTSS behandeld wordt. Ook bij een kortdurende intensieve klinische behandeling.
Natuurlijk zou het niet helpen om in deze boosheid en frustratie te blijven hangen, dus ging ik over op het steken van mijn energie in het accepteren van de situatie, om vervolgens een ander plan van aanpak te bedenken met mijn therapeut. Op zoek naar nieuwe hoop.

Plan EMDR (2.0)

Een van de problemen die we moesten zien te tackelen, was dat ik van de vorige EMDR sessies nog wist, dat het behandelen van mijn trauma’s bij mij veel gevoelens van eenzaamheid, verdriet en angst zouden oproepen. Dit is te verklaren gezien dit de gevoelens zijn die ik had tijdens de nare situaties die ik vroeger doormaakte.
Bij een klinische traumabehandeling, zou ik omringd zijn door mensen na de eerste heftigste sessies. Bij een behandeling van max. 1 keer per week, zou ik 7 dagen moet overbruggen en zou ik vaak alleen thuis zijn gezien mijn vriend fulltime wisseldiensten werkt. Toen ik stopte met de vorige keer EMDR, was dat vooral omdat ik het niet trok om zo lang te wachten tot de volgende sessie en ondertussen (in mijn eentje) te moeten dealen met al die heftige gevoelens. Dit moest ik vroeger immers ook en zo zijn de trauma’s überhaupt ontstaan. 

Mijn therapeut vroeg mij of ik ideeën had. Ik durfde het bijna niet voor te stellen, maar ik opperde om tijdelijk 2 keer per week EMDR te gaan doen. Zo hoefde ik de helft van de tijd te overbruggen naar de volgende sessie. Ze vond dit een goed idee. Gelukkig kon zij hiervoor ook tijd vrij maken in haar agenda, hoewel ik mij direct schuldig voelde over het zoveel tijd innemen van haar en van andere cliënten.
Hoe dan ook, het probleem was er deels nog; ik zou o.a. ’s avonds nog regelmatig alleen thuis zijn. Mijn therapeut stelde voor mijn vriend uit te nodigen om ook samen met hem een plan van aanpak af te spreken. Ook koos ik vriendinnen uit aan wie ik zou vragen om mijn ‘support squad’ (zie EMDR survivalgids) te vormen. Vooral de avonden van de dagen waarop ik EMDR had gehad, zou ik hen vragen langs te komen zodat ik niet alleen hoefde te zijn. Ook zij stemden in en ook hierover was ik verbaasd. Mijn vriendinnen zijn namelijk over het algemeen heel druk en hebben weinig tijd om af te spreken, maar ze zeiden eigenlijk alle drie: ‘Komt goed! Desnoods neem ik mijn werk/scriptie mee en ga ik aan jouw bureau werken’. 
Echt heel erg lief en fijn!

Verder wilden we enigszins de behandeling van de instelling nabootsen, waarbij er intensief gesport zou worden na de sessies. Helaas was dit niet gelukt te organiseren, gezien ik wegens de lichamelijke klachten en paniekaanvallen/hyperventileren beperkt was in het bewegen en op korte termijn niets heb kunnen vinden wat hierbij zou aansluiten. Ik durfde niet zonder (professionele) begeleiding of in mijn eentje te gaan sporten uit angst mijn klachten erger te maken en uit angst voor hyperventilatie. Na een paar keer een stuk fietsen in de buurt was ik namelijk een paar keer flauwgevallen. Toen ik thuis (lichte) fitnessoefeningen deed, kreeg ik last van hyperventilatie en viel ik ook bijna flauw. Ik was bang dat dit bij het sporten na EMDR ook zou kunnen gebeuren. Normaal gesproken kan ik mij makkelijker over dit soort angsten heen zetten, maar onder andere door de toenemende lichamelijke klachten, was ik nog angstiger geworden en lukte het ook niet meer zo goed deze angsten te relativeren. Lange tijd had ik geen idee waardoor ik zo angstig was geworden, maar op Twitter zag ik een tweet voorbijkomen van Iva Bicanic die het EMDR congres 2019 bijwoonde. Zij citeerde professor Bernet Elzinga en toen ik dit citaat las, herkende ik daarin een mogelijke verklaring voor mijn angsten:

"Als een kind opgroeit met gevaar, dreiging en onvoorspelbaarheid dan zal het brein zo geprogrameerd worden dat het daarop kan anticperen. later kan dat brein zich tegen je keren", zegt prof Bernet Elzinga tijdens #EMDR2019 congres

Oftewel; het zou kunnen dat ik steeds last heb van allerlei irreële angsten, doordat mijn brein anticipeert op dreiging en gevaar en dat deze anticipatie zorgt voor angsten. En dat mijn lichaam daar dus ook op reageert en ik daardoor onbewust telkens gespannen ben en pijn ervaar (door o.a. gespannen spieren).

Hierop volgend werden ook ‘take-home-messages’ gepresenteerd, waarvan vooral nummer 2 mij persoonlijk erg aansprak. Het zien van mijn (irreële angsten) als gevolg van een ‘overbezorgde moeder’-brein, maakt het al iets makkelijker deze angsten/adviezen in de wind te slaan/te relativeren.

Hoe dan ook, mijn vriend en vriendinnen hadden geen tijd om met mij structureel na een EMDR sessie te gaan sporten, dus ik sprak met mijn therapeut af dat ik dan maar zo veel mogelijk zou gaan wandelen na een sessie; dan was ik toch in beweging en was de kans op hyperventilatie kleiner door de lichte intensiteit.

Wat betreft de behandeling zelf, stelde mijn therapeut voor om EMDR met schematherapie te gaan combineren. Ik heb dus de mazzel gehad dat mijn vrijgevestigde psychotherapeut zowel geschoold/bevoegd is in het geven van EMDR, als in het geven van schematherapie. Zelf merkte ik ook dat bij bepaalde beelden, ook bepaalde schema’s aan de orde zijn, die juist die gevoelens van eenzaamheid, verdriet en angst oproepen. Het idee was om de beelden met EMDR te behandelen en wanneer nodig, ook schematherapie interventies in te zetten zoals imaginatie. (Voor uitleg en informatie over imaginatie zie dit blogartikel.) De imaginatie was mijn eigen voorstel, gezien ik daar eerder al veel aan had gehad.

Omdat het niet helemaal een regulier EMDR-traject is (zoals die ik eerder heb gehad), noem ik dit traject in mijn blog voor het gemak EMDR (2.0). 

Voor meer over een traumabehandeling met EMDR en het schemamodusmodel, zie dit artikel in het vaktijdschrift ‘Gedragstherapie’ door Annemieke Driessen en Linda Hummel. (De doelgroep van dit tijdschrift zijn (cognitief) gedragstherapeuten, dus het is een vrij technisch verhaal vol vaktermen)

Het EMDR (2.0) traject

We spraken af dat we eerst alle beelden zouden inventariseren die nog veel spanning oproepen. Gezien mijn herbelevingen vooral gaan over mijn moeders ziekbed en haar overlijden, waren de beelden ook voornamelijk beelden van situaties rondom haar ziekte en overlijden. Ik vond het lastig te bepalen welke beelden precies het heftigste waren, dus uiteindelijk besloten we de beelden op chronologische volgorde te behandelen met de EMDR; dus in de volgorde waarin ze hebben plaatsgevonden.

De eerste sessie vond ik enorm spannend, maar het bleek achteraf best wel mee te vallen. Expres hadden we een beeld behandeld dat het minst heftig voelt (het lukte wel om dit beeld te kiezen), om ‘in te komen’. Ik merkte dat ik na de sessie niet overstuur naar huis ging en dat het beeld tijdens de EMDR qua heftigheid best wel snel gezakt was (op een schaal van 0 tot 10). Dit zorgde ervoor dat ik al minder angstig werd voor het aangaan/ondergaan van de rest van de behandeling en het gaf vertrouwen dat de EMDR in ieder geval op dit beeld al redelijk goed aansloeg. 

De tweede sessie was al een stuk heftiger. We namen een iets heftiger beeld en al snel vloeiden er tranen (bij mij dan). Toen we stopten was het beeld nog niet helemaal naar 0 gezakt qua spanning, maar we moesten toch stoppen. Ik merkte tijdens deze sessie dat ik net als bij de vorige keren EMDR mijn hoofd op sommige momenten ineens blanco werd. Wanneer mijn therapeut vroeg: ‘Wat komt er op?’, moest ik dan ook antwoorden met: ‘Niets, mijn hoofd is even blanco; ik voel en denk even niets meer.’ Gelukkig kon zij hierop anticiperen door bijvoorbeeld even terug te gaan naar het oorspronkelijke beeld (i.p.v. de associaties die opkomen) of ging zij ander soort vragen stellen. 
Een paar jaar terug had mijn therapeut al uitgelegd dat ik dan terecht kom in het zogenaamde ‘reptielenbrein’, oftewel onderin de window of tolerance (zie voor meer informatie hierover deze blog). Het wordt ook wel ‘dissociëren’ genoemd en is bij mij een onbewuste manier van coping wanneer ik heftige gevoelens of situaties ervaar, zodat ik deze tijdelijk niet hoef te voelen. 
Toch was het beeld dus nog niet helemaal gezakt toen we door de tijd heen zaten, dus gaf ze aan dat ze het heel vervelend vond, maar dat we moesten stoppen. Net als de vorige sessie rondden we af doordat zij aan mij vroeg wat ik als positief had ervaren deze sessie. Dit moest ik dan in gedachten houden terwijl ik weer door het volgen van haar vingers werd afgeleid. Ik merkte dat dit ‘positief afsluiten’ al goed hielp en dat ik mij dit niet van de vorige keren EMDR kon herinneren. 
Ze benadrukte dat ik contact met haar moest opnemen als het thuis niet ging. Dit was gelukkig niet nodig.

De opeenvolgende sessies verliepen ongeveer hetzelfde. Er waren regelmatig momenten dat mijn hoofd blanco werd. Ik vond het dan ook steeds lastig te bepalen of het beeld nou echt gezakt was qua spanning of dat ik alleen tijdelijk niets voelde. Mijn therapeut gaf aan dat als ik geen spanning meer voelde bij een beeld, dat we dan volgens het protocol ervan uit konden gaan dat het beeld gezakt is. Dus als ik niets meer voelde erbij moest ik het een 0 geven en dan zouden we verder gaan met een volgend beeld. Als ik tussen de sessies door bijvoorbeeld toch weer last zou krijgen van het beeld, zouden we het opnieuw gaan behandelen. Mijn therapeut legde uit dat het ook wel voorkomt dat de EMDR doorwerkt tussen de sessies door, dus dat het best kan zijn dat het beeld ondertussen is gezakt in heftigheid ten opzichte van de vorige sessie

Ook gebeurde het wel tijdens de EMDR dat ik juist nog steeds spanning voelde bij een beeld, maar dat het gewoon niet wilde zakken en ik bleef ‘hangen’ in dezelfde associaties bij het beeld. Dit was bijvoorbeeld zo bij een beeld waarin ik als 17-jarige dissocieerde toen mijn moeder met een ambulance werd opgehaald. Ik ben naar mijn kamer gelopen en deed alsof het niet gebeurde. Ik herinner me dat ik de tv in mijn kamer had aangezet en ernaar keek, maar niets zag. Wel heb ik nog even uit het raam gekeken en zag mijn moeder de ambulance ingeladen worden, met een paar buren om haar heen. Ik bleef alleen thuis achter en ben uiteindelijk in mijn kledingkast gekropen, net als ik deed toen ik klein was en angstig was. 
Wat mij vooral nog steeds raakte aan dit beeld is dat ik ontzettend angstig was en mij onveilig voelde en dat ik eigenlijk nergens en bij niemand terecht kon. Dit voelde ik nog steeds heel heftig als ik aan dit beeld dacht.

Doordat ik tijdens de EMDR nog steeds dezelfde nare gevoelens en gedachten bleef associëren, gebruikte mijn therapeut een andere interventie. Ze vroeg mij wat ik nodig had. Toen ik hier niet uit kwam, vroeg ze mij waar ik heen wilde gaan. Als 17-jarige bleef ik regelmatig na schooltijd rond mijn middelbare school hangen, omdat ik mij daar prettig voelde en er vaak tegenop zag om naar huis te gaan. Dit herinnerde ik mij ineens weer, dus ik gaf aan dat ik naar school zou willen gaan. Mijn therapeut vroeg mij voor mij te zien dat ik op school was. In gedachten rende ik zo hard als ik kan het huis uit (zoals ik vroeger ook wel eens echt deed als ik overstuur was). Toen ik voor mij zag dat ik op school was aangekomen en in mijn eentje in de aula zat, leidde zij mij weer af met het vingerzwaaien.

Afbeelding van ClaudiaTremblay via Etsy.com

 

…Zei de gezonde volwassene, tegen het kwetsbare kind.

Gek genoeg, voelde ik mij nu een stuk veiliger, terwijl ik alleen maar voor mij had gezien dat ik in mijn eentje in de aula zat. Het was voor mij op de een of andere manier een veilige plek. Toch vroeg mijn therapeut of ik het niet fijn zou vinden om iemand bij mij te hebben. Waarschijnlijk omdat zij wist dat ‘er alleen voor staan’ zo centraal stond in mijn trauma’s. Ik vond het lastiger te bedenken wie ik nodig zou hebben, dan waar ik wilde zijn, want er was destijds immers niemand die er voor mij kon zijn en ik mij veilig genoeg bij voelde. Vervolgens vroeg mijn therapeut mij om als het ware uit het beeld te stappen en er als ‘gezonde volwassene’ van een afstand naar te kijken. Ik keek nu in gedachten als 28-jarige naar mijn 17-jarige zelf die bij het raam stond te kijken hoe haar moeder in de ambulance werd geladen. Mijn therapeute vroeg: ‘Wat zou je willen doen als volwassene?’. 
Ik – die het nog steeds moeilijk vond zichzelf als kind in gedachten te troosten (want verdiende ze het wel?) – zag ineens voor me hoe ik als 28-jarige mijn 17-jarige uit mijn ouderlijk huis begeleidde en meenam naar mijn huidige woning. Ik zette haar in deze fantasie neer op mijn bank, zette een kop thee voor haar neer met een bakje chocola ernaast, nam haar op de bank in mijn armen en trok een warm plaid over ons heen terwijl ik haar troostte en zei dat het wel goed zou komen. Terwijl ik dit voor me zag volgde ik weer de vingers en merkte vervolgens dat het beeld in één keer aanzienlijk was gezakt qua spanning.
Voor mij een heel bijzonder moment ondanks dat het natuurlijk niet in realiteit heeft plaatsgevonden. Maar het lukte dus ook voor het eerst om mild te zijn naar mezelf als kind en haar zelfs te troosten. Toen ik later die week gitaar speelde, kwam er ook ineens een tekst in mij op waardoor dit moment in lied-vorm vastgelegd is. (Mijn eerste zelfgeschreven lied en het gaat over EMDR; typisch Lyka.) 

Verder was het inderdaad ontzettend helpend om één voor één de leden van mijn support squad over de vloer te hebben. We hebben gepraat, gekookt, Netflix gekeken en bank gehangen. Ik ben en was mijn vriendinnen ontzettend dankbaar dat ik niet alleen hoefde te zijn! Na een week of 3 merkte ik al dat ik weer beter alleen thuis kon zijn en dit dan ook weer wilde proberen. 
Mijn vriend verdient overigens ook credits voor alle kopjes koffie en thee die hij voor mij maakte en alle huishoudelijk taken die hij zonder mopperen voor mij overnam. Ook was het voornamelijk zijn arm om mij heen als ik thuis toch last had van huilbuien of herbelevingen.
Naast mijn vriend en vriendinnen, ben ik ook mijn therapeut heel erg dankbaar dat zij zoveel tijd en energie in deze behandeling heeft willen steken – met dus een heel positief resultaat als gevolg! In mijn geval was mezelf aanmelden bij een vrijgevestigde psychotherapeut het best wat ik had kunnen doen voor mijn herstel. Zij kon mij een behandeling op maat bieden, waar veel instellingen vaker lijken te werken aan de hand van ‘one-size-fits-all’ behandelingen. (Dus zorgverzekeraars, maak het vrijgevestigde therapeuten niet te moeilijk; ze zijn heel erg waardevol!)

You can't choose your family. But you can choose your therapist.

Na EMDR (2.0)

Naast de eerdergenoemde interventies, hebben we tijdens EMDR (2.0) ook wel eens een sessie een imaginatie oefening gedaan (schematherapie interventie) in plaats van EMDR. Op deze verschillende manieren hebben we alle beelden behandeld die we vooraf hadden geïnventariseerd. 
We hebben ongeveer twee maanden, twee keer per week EMDR (of schematherapie, of allebei) gedaan. Het was dus erg intensief, maar uiteindelijk ook heel waardevol: sinds het EMDR-traject heb ik geen één herbeleving meer gehad, heb ik bijna geen nachtmerries meer gehad (over mijn moeder of het verliezen van dierbaren) en kan ik meer ontspannen rondlopen in een ziekenhuis – al zal ik daar nooit voor mijn plezier komen, maar goed, wie wel? Het kijken van ziekenhuisseries en het zien en horen van een ambulance roepen nog wel enige spanning op, maar al stukken minder dan eerst en dus goed te behappen! (Bovendien kan ik natuurlijk best leven zonder ziekenhuisseries, al baal ik dat ik nog steeds geen Grey’s Anatomy meer kan kijken, wat een van mijn lievelingsseries was voordat mijn moeder terminaal ziek werd. Voor de kenners: mijn moeder kreeg dezelfde ziekte als het personage Izzie.)

Ook qua schema’s leek er één en ander te verschuiven. Hiermee bedoel ik dat in schematherapie termen, bepaalde modi in kracht lijken afgenomen zoals o.a. mijn interne criticus: de Dictator. We besloten dan ook hierop te voortborduren door na het afronden van de EMDR verder te gaan met schematherapie. 
Ik kreeg de opdracht om een brief aan mijn moeder te schrijven, gezien de Dictator vooral lijkt voort te komen vanuit haar stem van vroeger; ik leek het nooit goed genoeg te doen en ze had vrijwel altijd kritiek. Ik realiseerde me dat het voelde alsof mijn zelfbeeld is blijven hangen op het moment dat zij overleed; dat het beeld wat ik van mezelf gevormd had, nog steeds was gebaseerd op hoe mijn moeder mij zag als 17-jarige en mij in tekst naliet in haar dagboek. De woorden ‘egoïstisch’ en ‘onverantwoordelijk’ voerden hierin de boventoon. Dit terwijl andere mensen in mijn omgeving mij toen, maar ook zeker nu, heel anders zouden omschrijven.

Toen ik aan de brief begon moest ik de neiging onderdrukken om de bekende eerste regels van het refrein van het lied ‘De Vlieger’ te typen.Toen dit lukte en ik vanuit mijn gevoel (vooral boosheid) een paar zinnen had opgeschreven, kwam de rest vanzelf. Ik heb aan een stuk door getypt en het luchtte enorm op. De conclusie van de brief was dat ik het beeld wat zij van mij had ga loslaten, want het was toen én nu niet kloppend. Als mijn vriend, vrienden en vriendinnen mij goed vinden zoals ik ben, mag en wil ik dat zelf ook zo gaan zien .

Omdat het schrijven van deze brief zo hielp om uit te kunnen spreken wat ik niet meer tegen mijn moeder kan zeggen omdat zij er niet meer is, kreeg ik hierna nóg een briefopdracht. Ik moest vanuit mijn ‘gezonde volwassene’ een brief schrijven aan mijn ‘kwetsbare kind’. Een opdracht die ik stukken moeilijker vond, omdat ik geen idee had in wat voor vorm ik dit zou kunnen schrijven. Ook merkte ik dat mijn Dictator in de weg ging zitten bij het schrijven. Uiteindelijk ben ik gaan schrijven aan mezelf in tweede persoon enkelvoud. Een conclusie uit deze brief en kenmerkend voor waar ik sta in mijn therapieproces, werd:

Jouw verdriet komt voort uit het verleden (wat er allemaal niet is geweest), uit het heden (wat er nog steeds niet is) en uit de toekomst (wat er nooit zal zijn). Dit is rouw en je bent nog steeds bezig om dit een plek te geven. Je merkt dat je het verleden al wel los kunt laten, maar dat vooral het stuk toekomst je het meeste verdriet bezorgt; wat er nooit zal zijn. Dit komt omdat je nog bezig bent om uit te zoeken hoe je jezelf de dingen kunt bieden die je nodig hebt, om zo wat er nooit zal zijn te kunnen vervangen met dingen die er wel kunnen zijn.

 

Wat het gevolg van emotionele verwaarlozing voor mij als volwassene op dit moment nog betekent.

Uit Therapie

Hoewel ik dus nog steeds hard aan de slag ben in therapie, zijn we voor het eerst ook nadrukkelijk aan het toewerken naar het ‘uit therapie’ gaan. Toen ik afstudeerde, voelde het alsof ik mijn leven al wat meer op de rit heb ondanks dat ik mij fysiek beroerd voelde van alle lichamelijke klachten die ik kreeg.
Mijn therapeut en ik zijn gaan evalueren wat ik allemaal al heb behaald en konden concluderen dat dit best veel is vergeleken met waar ik stond toen ik bij haar in therapie begon. Ik heb een relatie durven aangaan, het is gelukt deze relatie in stand te houden, ik heb een huis gekocht met mijn vriend en heb een hbo-opleiding kunnen afronden, ondanks de nodige tegenslagen. Naast deze dingen is er ook een hoop in mijn binnenwereld gebeurd. Zoals mijn therapeut het afgelopen week mooi zei: ‘je bent meer jezelf geworden’ en ik ben het er zo mee eens.
Toen mijn therapeut vooraf het EMDR-traject begon over eventueel afronden van therapie raakte ik volkomen in paniek; ik voelde me al erg emotioneel instabiel door de trauma’s en het voelde alsof ik nu de veiligheid van therapie zou verliezen, waardoor ik overspoeld werd door het onveilige gevoel dat ik vroeger had en het ‘er alleen voor staan’. Door mijn angsten voelde het nu alsof ik alle veiligheid zou gaan verliezen.
Een aantal weken later, toen we hierop terugkwamen en ik mijn therapeut uitleg gaf over wat er bij mij gebeurde op dat moment, gaf ze aan dat ze het wellicht verkeerd getimed had om het hierover te hebben. Hoe dan ook, inmiddels voel ik geen paniek meer en vind ik het een spannend, maar juist ook een fijn idee om te denken aan afronden van therapie. Het werd in mijn hoofd al een soort van streven om voor mijn 30e (ik word volgende week 29 jaar) een baan te hebben en therapie te hebben afgerond, omdat mij dit een heel fijn vooruitzicht lijkt! 
Ongeacht of dit lukt, vind ik het in ieder geval belangrijk dat ik een baan kan volhouden en niet zoals na eerdere (voltijd) stages last krijg van burn out-achtige klachten en binnen een jaar al moet stoppen. Dit wordt dan ook één van de laatste therapiedoelen voor de komende tijd.

Verder heb ik nog steeds lichamelijke (pijn-)klachten, dus het lijkt erop dat er nog steeds spanning in mijn lichaam zit. Dit probeer ik momenteel te verhelpen met behulp van een psychosomatisch fysiotherapeut. Omdat ik zo weinig in contact ben met mijn lichaam en voornamelijk in mijn hoofd zit, proberen we dit contact weer te herstellen door het doen van bepaalde oefeningen. Ik leer dan mijn lichaam weer aan te voelen, bewust te worden van deze spanning en uiteindelijk hoe ik kan voorkomen dat ik pijnklachten krijg van bijvoorbeeld onbewust aangespannen spieren. Tijdens de psychotherapie leer ik dan weer mijn emoties te uiten en vooral de emoties te accepteren en ze ‘er te laten zijn’. Wanneer ik emoties onderdruk (zoals ik dit van mijn ouders heb aangeleerd), lijken de emoties ook in mijn lichaam te gaan zitten. Langzaam aan zit hier ook vooruitgang in, dus ik hoop binnenkort eindelijk van de lichamelijke kwaaltjes af te zijn!
Er zijn verder ook nog wel enkele angsten waar ik iets mee moet, gezien ik nu bijvoorbeeld niet durf te reizen naar het buitenland. Dit terwijl ik graag wat meer van de wereld zou willen zien.

Ik heb ook niet het idee dat ik binnen een jaar, of überhaupt, nooit meer last zal hebben van mijn schema’s of andere klachten, maar wel dat ik met de inzichten en tools die ik in therapie geleerd heb hier beter mee om zal kunnen gaan. Dit betekent bijvoorbeeld dat ik dan geen therapeut meer nodig heb voor deze inzichten/steun/handvatten, maar ik mezelf deze steun kan geven en mij kan laten steunen door mijn omgeving. Ook kan ik denken ‘het komt wel goed’, in plaats van in paniek te raken met mijn ‘overbezorgde moeder-brein’ en in doemscenario’s te gaan denken.
Verder is het dus voornamelijk belangrijk dat ik zoals hierboven beschreven ga leren hoe ik mezelf de dingen kan bieden, die er anders nooit zullen zijn. 

Overmorgen heb ik overigens een kennismakingsgesprek voor nieuw vrijwilligerswerk, zodat ik langzaam aan kan gaan re-integreren. Wie weet kan ik als dit goed gaat hier blijven werken als vaste kracht, gezien het werk ook goed aansluit bij mijn diploma… *fingers crossed*

Hoe het verder gaat met mijn website ‘Uit Therapie’ als ik daadwerkelijk uit therapie gegaan ben, weet ik overigens nog niet. Maar tot die tijd zal ik net als nu blijven schrijven over het fenomeen uit therapie gaan. 

Liefs, 

Lyka

 

* Bron:  https://uittherapie.wordpress.com

Nu.nl – Somberheid

Foto: nu.nl 

Wat te doen tegen somberheid? ‘Pillen hebben vaak geen zin’

Somberheid vormt een van de grootste gezondheidsrisico’s ter wereld. Geschat wordt dat er wereldwijd zo’n 350 miljoen mensen aan lijden. Volgens GZ-psycholoog en auteur Bjarne Timonen kunnen we op een natuurlijke manier uit het dal klimmen. Hij schreef het boek De leefstijlgids tegen somberheid.

Waarom komen depressieve gevoelens zo veel voor?

“Doordat wij op een onnatuurlijke manier leven. De huidige maatschappij stelt hoge eisen aan ons. Wijzelf ook. Daardoor hebben we veel stress. We slapen niet genoeg. We bewegen te weinig. En we eten ongezond. Als we onszelf al even rust gunnen, doen we dat voor de televisie. Ons hoofd staat altijd aan.”

 

Maar depressie is toch een ziekte? Daar moet je antidepressiva voor slikken?

“Depressie is inderdaad een ernstige aandoening. Het is een glijdende schaal. Iedereen heeft weleens last van een dipje. Als dat langer aanhoudt dan een paar dagen is er iets aan de hand dat de somberheid in stand houdt. Dan kan zo’n dipje uitmonden in een depressie.”

“Medicijnen dempen de symptomen, niet de oorzaak”
Bjarne Timonen, GZ-psycholoog en auteur

“In heel ernstige gevallen zijn antidepressiva nodig ter ondersteuning van therapie. Daar zijn ze ook voor ontworpen. In zeker de helft van de gevallen hebben pillen geen zin. Ze hebben bovendien vaak vervelende bijwerkingen. Ze dempen ook alleen maar de symptomen. Zodra je ermee stopt, komen de depressieve gevoelens terug als je niets aan de oorzaak van die gevoelens gedaan hebt.”

En die oorzaak moeten we zoeken in de manier waarop we leven?

“Ja. Depressieve gevoelens hebben vaak met gedrag te maken: we denken negatief over onszelf. En we leven ongezond. Alcohol heeft bijvoorbeeld effect op onze stemming. Roken en te weinig bewegen ook. Wanneer je beweegt, maak je namelijk serotonine en dopamine aan. Dezelfde stoffen die in het brein worden verhoogd wanneer je antidepressiva slikt.”

“Depressieve gevoelens hebben vaak met gedrag te maken”
Bjarne Timonen, GZ-psycholoog en auteur

“Ook wordt het makkelijker om nieuwe verbindingen in het brein te leggen. Datzelfde gebeurt als je mediteert. Daarom is de combinatie van dit soort leefstijlaanpassingen met cognitieve gedragstherapie ook zo goed. Je kunt er oude gewoonten mee doorbreken en nieuwe gewoonten mee aanleren.”

Welke dingen kunnen we nog meer doen tegen een dip?

“Mediteren dus. Of mindfulness. Daarvoor hoef je echt niet op een kussen te gaan zitten. Loop een ommetje na het eten. Of maak muziek. Ga niet ‘ontspannen’ voor de televisie of Netflix. Dat is geen effectieve manier van ontspannen. Je hoofd blijft ervan in de ‘aan-stand’ staan. Het is belangrijk om af en toe alleen maar even te zijn in plaats van te doen.”

In je boek noem je koud afdouchen ook als tip. Waarom helpt dat?

“Koud water na een warme douche verhoogt het gehalte noradrenaline in je bloed, een hormoonstof die bij depressie verlaagd is. Het zorgt voor een betere concentratie en alertheid. En voor een fit gevoel. Het is even wennen om de laatste minuut de warme kraan helemaal dicht te draaien. Maar ik weet uit ervaring: het is verslavend lekker.”

Waarom is compassie zo’n sterk middel tegen een dip?

“Wie depressieve gevoelens heeft, is vaak erg met zichzelf bezig. Op een negatieve manier. Om dat te doorbreken is zelfcompassie belangrijk. Maar ik zie bij patiënten dat compassie met anderen ook erg goed werkt. Door anderen te helpen, bijvoorbeeld middels vrijwilligerswerk, verleg je de focus naar de ander. Dat geeft adempauze.”

“Bovendien geeft het een goed gevoel om iets voor een ander te kunnen betekenen. Dat draagt bij aan een positiever zelfbeeld.”

“Ongezonde voeding kan bijdragen aan een sombere stemming”
Bjarne Timonen, GZ-psycholoog en auteur

Hoe kan het dat ongezond eten ons humeur beïnvloedt?

“Van ongezonde transvetten in koek en frituurproducten is bekend dat ze bijdragen aan een sombere stemming. Dat komt doordat ze de ontstekingswaarden in het bloed verhogen. Eiwitten die daarbij vrijkomen, kunnen bepaalde processen in het brein verstoren.”

Is het omgekeerde ook waar?

“Ja. Met gezonde voeding zoals vezelrijke producten, groenten, vette vis, noten en zaden gaan de ontstekingswaarden naar beneden. En dat zorgt voor een beter humeur.” 

Nog meer tips?

“Veel naar buiten voor genoeg daglicht en vitamine D en wekelijks een half uur de natuur in. Uit onderzoek blijkt dat een half uur ‘natuursnuiven’ leidt tot een significant lagere bloeddruk en minder depressieve gevoelens.”

“En slaap voldoende. Je kunt nog zo gezond leven, als je niet goed slaapt, heeft het allemaal geen effect.”

Kunnen mensen op deze manier van hun depressie afkomen?

“Ik zie in de praktijk vaak dat mensen die kleine leefstijlaanpassingen maken in hun leven, positievere gedachten krijgen. Daardoor komen sommige mensen volledig van hun depressie af. Voor de meeste anderen geldt dat hun depressie veel makkelijker te behandelen is in combinatie met cognitieve gedragstherapie.”

“Kleine leefstijlaanpassingen kunnen ervoor zorgen dat mensen van hun depressie afkomen”
Bjarne Timonen, GZ-psycholoog en auteur

“Wat mij betreft zou de zorg zich dus niet enkel moeten richten op het veranderen van gedachten, maar ook op het veranderen van gedrag. Voor mijn boek heb ik honderden wetenschappelijke artikelen gelezen. Daarop is mijn boek gebaseerd. Met leefstijlveranderingen kun je ontzettend veel bereiken.”

Bjarne Timonen is GZ-psycholoog. In februari verscheen zijn boek De Leefstijlgids tegen somberheid.

*Bron: NU.nl

 

Risk & Business – Privésituatie

Foto: Risk & Business  

Onderzoek Keerpunt: Privésituatie heeft vaak negatieve invloed op werk

Bij ruim een miljoen werknemers spelen in de privésituatie zorgen die nadelig zijn voor het functioneren op het werk, zo blijkt uit onderzoek. Zeker wanneer problemen zich opstapelen, dreigt langdurig ziekteverzuim. Werkgevers en werknemers kunnen verzuim voorkomen door tijdig met elkaar in gesprek te gaan. Een overvolle gezinsagenda, een overlijden in de familie of relatieproblemen: ruim een miljoen Nederlandse werknemers heeft zorgen in de privésituatie die het werk nadelig beïnvloeden. Dit blijkt uit onderzoek dat in opdracht van arbodienst Keerpunt is uitgevoerd. In 49% van de gevallen leidt de situatie tot ziekteverzuim, variërend van enkele dagen tot meer dan een half jaar.                            

Re-integratiespecialist Nicole Choi van Keerpunt: “Privéproblemen kunnen een enorme impact hebben op het werk. Maar we zien vaak – en dat wordt met dit onderzoek bevestigd – dat werknemers het lastig vinden om privégerelateerde zaken met hun leidinggevende te bespreken. Ze delen liever niet te veel over hun thuissituatie, uit angst zich kwetsbaar op te stellen of hun positie in gevaar te brengen.”     

 Van de verzuimende werknemers meent 57% dat de leidinggevende het verzuim geheel of gedeeltelijk had kunnen voorkomen. Helaas signaleert de leidinggevende problemen bij de werknemer in 31% van de gevallen niet op tijd. “Aan een mindere periode op het werk ligt vaak een complex aan factoren ten grondslag. Het is niet zo makkelijk om daar als leidinggevende snel je vinger op te leggen”, vertelt Choi. “Maar wat je wél kunt doen is belangstelling tonen en zorgen voor een sfeer waarin mensen problemen ook durven te delen. Vervolgens kun je samen naar een oplossing zoeken: tijdelijk wat flexibeler zijn met werktijden, aanpassingen doen in het takenpakket of hulp inschakelen van bijvoorbeeld een psycholoog of schuldhulpverlener.”

 

*Bron: riskenbusiness.nl 

 

NOS.nl – NOS nieuws

Nos.nl
Foto: ANP

 Zorgen om pgb: ‘Kwart kan geen gespecialiseerde hulp inkopen’  

Het persoonsgebonden budget (pgb) is voor veel mensen niet voldoende om de kosten te dekken. Een kwart van de mensen die reageerden op een enquête van belangenorganisaties MantelzorgNL en Per Saldo kan nu geen gespecialiseerde hulp inkopen.

Mensen die zorg nodig hebben, kunnen bij de gemeente een persoonsgebonden budget aanvragen. Met het geld kunnen ze zelf de benodigde hulp inkopen en daardoor zelfstandig blijven wonen. De gemeenten mogen zelf de tarieven bepalen, maar volgens veel pgb-houders zijn deze tarieven te laag.

“Als mensen gespecialiseerde hulp nodig hebben, staat daar een tarief tegenover van 20 of 22 euro. Daar kun je geen goede hulpverleners van betalen. En voor mensen die je in dienst wilt nemen, wordt alleen het minimumloon vergoed”, vertelt directeur Aline Molenaar van Per Saldo, de landelijke vereniging van budgethouders.

Eigen zak

Volgens Molenaar is het vaak niet mogelijk om hulpverleners die uit het pgb betaald worden een loonsverhoging te geven. Die mensen gaan dan niet meer bij mensen thuis werken omdat ze ergens anders meer geld kunnen verdienen. “Je hebt dan natuurlijk de keus om de loonsverhoging uit eigen zak te betalen, maar wie kan dat?”

Alternatief voor de pgb-houders is om de hulp in te roepen van familie of vrienden. Voor deze zogenoemde mantelzorgers wordt er op 1 mei een symbolisch bedrag van 141 euro per maand ingevoerd. Het idee is dat mensen dan geen zorgovereenkomst meer hoeven af te sluiten.

Op de vingers tikken

Volgens MantelzorgNL en Per Saldo is het nog onduidelijk of de pgb-houders ook nog het recht op de uitkering voor het minimumloon houden.

 

Per Saldo wil dat de minister de gemeente op de vingers gaat tikken. “De gemeenten mogen de tarieven weliswaar zelf vaststellen, maar in de wet staat dat het wel tarieven moeten zijn waarmee de zorg ingekocht kan worden. Wij constateren dat mensen in de problemen komen”, zegt Molenaar.

 

 

*Bron: NOS.nl

 

nu.nl – Hoe stress en nachtmerries invloed hebben op elkaar.

Foto: Tijdens je slaap reguleer je emoties en verwerk je emotionele gebeurtenissen. (Foto: 123RF)

WWW.NU.NL

Hoe Stress en nachtmerries invloed hebben op elkaar. 

Nachtmerries komen vaker voor bij mensen met ernstige psychiatrische aandoeningen, PTSS, schizofrenie en borderline. Maar ook een veel voorkomende klacht als stress hangt samen met nachtmerries. Hoe zit dat?

We spreken klinisch psycholoog Annette van Schagen, die onderzoek doet naar nachtmerries. Ook psychiater en psychoanalyticus Marc Hebbrecht leggen we deze kwestie voor, net als klinisch psycholoog Ada de Boer, die mensen met nachtmerries begeleidt.

Tanden die in kruimels uiteenvallen, vastzitten in een zinkende auto of achterna worden gezeten. Stuk voor stuk nachtmerries. Hebbrecht: “Een nachtmerrie, die vooral plaatsvindt tijdens de remslaap zien we als een extreem negatief, levendig verhaal dat gepaard gaat met hevige emoties als angst, boosheid, walging, afgunst of verdriet.”

Dat is iets anders dan een kwade droom of angstaanval. “Van een nachtmerrie word je wakker omdat je lijf in staat van paraatheid komt en je ademhaling en hartslag versnellen. Bij een nare droom is dat niet zo”, legt Hebbrecht uit.

Van Schagen: “En een angstaanval bestaat niet uit een verhaal. Bovendien gaan mensen om zich heen slaan en schreeuwen, terwijl je bij een nachtmerrie juist bent verlamd. Je maakt dan geen geluid en beweegt niet.”

Stress kan een nachtmerrie veroorzaken

Nachtmerries kunnen samenhangen met stress, weten Hebbrecht en Van Schagen. “Dat werkt twee kanten op: stress kan een nachtmerrie veroorzaken, maar een nachtmerrie kan ook stress teweegbrengen.”

“Ben je overdag bijvoorbeeld meer gespannen door taken die je nog moet doen, dan wordt een alarmnetwerk in je brein geactiveerd om je hieraan te herinneren. De kans is groot dat die herinneringen in de nacht naar voren komen en gekoppeld worden aan angstige beelden”, vertelt de klinisch psycholoog.

Een nachtmerrie kun je, net als een droom, zien als een mix van beelden van wat je hebt meegemaakt, wat je hebt gezien en je fantasie. Tijdens je remslaap spelen je hersenen die beelden af als een film.

“Mensen die slechter met stress omgaan, krijgen gemakkelijker een nachtmerrie”
Annette van Schagen, klinisch psycholoog

Niet iedereen krijgt een nachtmerrie tijdens een drukke werkweek of stressvolle verhuizing. Van Schagen: “Er zijn verschillende manieren om stress te verwerken. Het brein van sommige mensen is hier ontzettend goed in, door aanleg en mogelijk ook door opvoeding en invloed van de omgeving. Anderen kunnen dat een stuk slechter.”

“Zo weten we dat stress in de kindertijd de ontwikkeling van het brein beïnvloedt. Een van de gevolgen is dat het stress daardoor minder goed kan hanteren. En mensen die slechter met stress kunnen omgaan, kunnen gemakkelijker een nachtmerrie krijgen.”

Een nachtmerrie kan iemand uitputten

Tegelijkertijd werkt het dus ook andersom: nachtmerries vergroten de kans op stress en spanning. Hebbrecht: “Ze verstoren de slaap, waardoor je overdag minder uitgerust bent.”

Verstoring van je nachtrust blijkt per definitie stress op te leveren: “Slaap is namelijk belangrijk voor onze fysieke en mentale gezondheid. Tijdens je slaap reguleer je emoties en verwerk je emotionele gebeurtenissen. Wordt dit verstoord door een nachtmerrie, dan krijgt je brein niet de kans om andere momenten te verwerken.”

 

Die angstige beelden tijdens je slaap kunnen dan ook uitputtend zijn, meldt Van Schagen. “Je wordt door iets geplaagd waar je geen controle over hebt. Mensen worden vaak bang om te gaan slapen en stellen dat uit. Dit kan zorgen voor een voortdurend hoog stressniveau.”

Een onderzoek dat is gepubliceerd in het academisch tijdschrift Dreaming, uitgegeven door de wetenschappelijke organisatie American Psychological Association, toont ook aan dat het frequent terugkeren van nachtmerries leidt tot een verminderde stresstolerantie.

Het is als het ware een vicieuze cirkel. Van Schagen: “Hoe meer nachtmerries je hebt, hoe intenser ze zijn, hoe slechter je slaapt, hoe beroerder je je voelt en hoe minder goed je stress kunt hanteren. Dat zorgt weer voor een toename van nachtmerries, en zo begint het riedeltje opnieuw.”

Een nachtmerrie als mentale check

Lang niet alle nachtmerries betekenen overigens onheil, benadrukt Hebbrecht. “Ze komen veel voor en zelfs meer bij degenen met de beste slaap. Nachtmerries zijn meestal voorbijgaande verschijnselen, die een functie vervullen bij het verwerken van emoties die verbonden zijn met negatieve levenservaringen.”

“Over het algemeen hoeven mensen pas hulp te zoeken als ze maanden- of zelfs jarenlang aanhoudend geteisterd worden door nachtmerries. En dan is stress vrijwel nooit de oorzaak, maar bijvoorbeeld een psychische aandoening of een trauma”, vertelt Hebbrecht.

“Een nachtmerrie kan een stresssignaal zijn”
Marc Hebbrecht, psychiater en psychoanalyticus

Heb je nachtmerries tijdens een stressvolle periode, dan hoef je dus ook bijna nooit aan de bel te trekken. “Meestal is het vrij onschuldig en gaan de nachtmerries over zodra de stressvolle periode voorbij is”, legt De Boer uit, die vooral mensen behandelt die al meer dan tien jaar last hebben van nachtmerries.

Ze vervolgt: “Als de nachtmerrie blijft bestaan, terwijl de stress over is, dan kan een nachtmerrie een gewoonte zijn geworden. In dat geval kan een deskundige helpen om van de herhalende nachtmerrie af te komen.”

Een nachtmerrie kun je vooral zien als mentale check, vindt Van Schagen. “Vaak genoeg is er niets aan de hand, maar het kan een stresssignaal zijn. Dan is het wel goed om iets aan je stressniveau te doen. Dat verkleint ook de kans op chronische stress én terugkerende nachtmerries.­”

 

Bron: www.nu.nl