Blog – Dansen op een evenwichtskoord

Dansen op een evenwichtskoord

Ik ben opgegroeid in een gezin met een onvoorspelbare moeder, soms lief, soms agressief, en een bange vader. Alleen al het opschrijven van deze zin roept allerlei reacties bij me op: een gebrek aan loyaliteit, verraad, was het wel zo? Na dertig jaar te hebben geworsteld met deze vragen mag ik stellen dat het zo is, was? Je bent het product van je opvoeding. Maar je mag je ouders niet de schuld geven van wat erna gebeurt. Lastige kwestie. Ik beperk me tot het schrijven over hoe het is gegaan.

Mijn moeder was zeer onvoorspelbaar voor mij. Hoewel ik haar oogappeltje was, ondervond ik de gevolgen van haar eigen opvoeding en gekwetstheid van kinds af aan. Liefde ontvangen en me gewaardeerd voelen was niet vanzelfsprekend. Achteraf zeer afhankelijk van mijn moeders gesteldheid, maar in de beleving van mij als kind afhankelijk van mij, van mijn gedrag. De truc was om in haar hoofd te kruipen, mezelf erin bekwamen om te voelen wat zij voelde, te zien wat zij zag. Dat was de enige manier om het goed te doen.

Ik had de twijfelachtige eer om haar oogappeltje te zijn. Ik lijk op haar, en in mij zag zij een spiegel van zichzelf. Afhankelijk van hoe zij zichzelf zag, moest ik me aanpassen. Was zij blij, dan was ik blij. Was zij boos, dan was ik bang. Al snel leerde ik dat mijn moeder wist te overleven door uiterlijk perfect te zijn. Natuurlijk is niemand perfect, maar het nastreven ervan werd een belangrijk wapen voor de buitenwereld, en voor alle nare gevoelens in haar binnenwereld. Ik nam dit gedrag over. Ik leerde dat ‘mooi zijn’ een manier was om aan negatieve emoties te ontkomen. En daarin werd ik haar bondgenote. Zodanig dat mijn uiterlijk vertoon alles was waarmee ik me kon verdedigen tegen kritiek, afwijzing en onzekerheid. Net als zij.

Toen ik een puber was, voelde ik me extreem onzeker en angstig. Zoals elke puber zich voelt. Ik nam het overlevingsgedrag van mijn moeder over en ik focuste me op mijn uiterlijk. Hoewel ik eigenlijk onzeker, stil en verlegen was, zorgde ik ervoor dat ik er perfect volgens de laatste mode uitzag. En ik was mooi. Dat besefte ik toen nog niet, maar daar kwam ik door schade en schande achter. Jongens vonden mij interessant, hoewel ik geen stom woord wist te zeggen in hun nabijheid. Ik had namelijk niet geleerd om iemand te zijn, maar om ‘iets’ te zijn. Mijn zwijgzaamheid werd opgevat als ‘mysterieus’, en alle aandacht die mij ten deel viel slurpte ik op.

Ik leerde dat mijn innerlijk er niet toe deed, zolang mijn uiterlijk maar aantrekkelijk was. En daar acteerde ik op. Ik kreeg vriendjes, tot mijn grote verbazing. Ik werd populair, en wist niet hoe daarmee om te gaan. Ik had enkel één wapen, één bestaansrecht, mijn uiterlijk. En naarmate thuis de relatie met mijn moeder problematischer werd, en naarmate ik me meer voelde afgewezen, kwamen er meer mannen die mij wel aandacht schonken. Niet omwille van mij, maar omwille van mijn uiterlijk. Ik raakte geobsedeerd door mijn uiterlijk, besteedde hele zaterdagen aan het optutten van mezelf voor het uitgaan. Dat was essentieel, van levensbelang, mijn bestaansrecht. En wat ik ervoor terugkreeg was bewondering van mannen. Ik leefde daarnaar, ik slurpte alles op wat ik thuis tekortkwam.

Ik voldeed aan alle wensen, ik was wie zij wilden dat ik zou moeten zijn. Enig zelfgevoel kwam er niet aan te pas. Het ging namelijk niet om mij, maar juist om het verbergen van wie ik innerlijk was, door mijn uiterlijk.

Alle aandacht was welkom. Hoe vluchtig en oppervlakkig dan ook. En hoewel mijn uiterlijk natuurlijk veranderde naarmate ik ouder werd, de interactie bleef hetzelfde. Ik ruilde mijn schoonheid voor aandacht, ik ruilde aandacht voor mijn lichaam, ik ruilde mezelf voor bevestiging. Op welk vlak dan ook. Hoewel ik er meer en meer achter kwam dat ik meer was dan enkel uiterlijk, bleef dit mechanisme in mij leven. Als ik na een avondje stappen een man mee naar huis nam, dan ruilde ik zijn aandacht aan het eind van de avond in voor seks. Ik was me er niet bewust van dat dit niet hoeft. Ik dacht dat het een eerlijke ruil was. Een stukje bevestiging voor mijn lichaam, eerlijk oversteken.

Nu ik erop terugkijk, vind ik het walgelijk. Ik neem het mezelf kwalijk: ik had beter moeten weten. Maar het punt is dat ik niet beter wist. Zelfrespect was iets wat mij nooit was geleerd. Ik zag mezelf als een ruilmiddel. En ja, ik verwijt mezelf dat nog elke dag. Maar guess what: ik wist niet beter. Ik had niet anders geleerd. En nu ik het begin te leren, blijft de vraag of het mijn schuld was. Ik vroeg namelijk niet meer dan hetgeen me ten deel is gevallen. Maar of ik meer verdien? Ja. En zijn er mannen die dit wel snappen? Ja. Zijn er mannen die misbruik hebben gemaakt van mij? Ja. Is dat mijn schuld? Nee. Want ik geloof dat de meeste mensen deugen, en dat de meeste mannen deugen. Een flinke levensles maar het stopt hier en nu. Omdat ik anders wil en anders ben, meer dan een buitenkant. En degenen die dit niet (willen) zien, deugen niet. Maar ik wel.

 

Blog – PTSS

 

PTSS: posttraumatische stressstoornis. Hoewel ik deze term al lang kende, en wist wat het inhoudt, heb ik lange tijd geen seconde gedacht dat dit mij aanging. Hoewel ik traumatische gebeurtenissen heb meegemaakt, zijn de gedachten daaraan vervaagd geraakt door de jaren heen. Ik dacht dat het normaal was, het erbij hoorde en in het bijzonder werd ik geplaagd door de vraag of het mijn schuld was. Het werd een deel van mijn leven, waar ik weinig tot geen aandacht aan besteedde.

In de tussentijd had ik wel allerlei klachten, en in de zoektocht naar de juiste hulp die 20 jaar heeft geduurd, heb ik allerlei diagnoses voorbij zien komen. Voorbij zien komen omdat er nooit echt een diagnose werd gesteld. Wel heb ik allerlei therapieën gevolgd, en veel verschillende hulpverleners gezien. Iedere behandeling en hulpverlener had zijn of haar eigen visie op mijn problematiek. En omdat mijn problematiek zich door de jaren heen ontwikkelde, en veranderde, was het lastig om de vinger te leggen op het echte probleem. Hoewel ik zelf redelijk onderlegd ben in psychische problematiek, raakte ik soms ook in de war door al deze visies. Ik schommelde tussen ‘het gaat wel’ en ‘het gaat niet’, en omdat ik mijn behandelaren ter wille wilde zijn, me altijd wilde inzetten, heb ik een spoor achtergelaten van behandelingen. Soms mislukt, soms gedeeltelijk gelukt, en soms…tja….

Waardoor de gedachte dat het allemaal aan mij lag, ikzelf het probleem was, telkens op de loer lag en telkens opnieuw weer de overhand nam. Wanneer ik tijdens behandelingen sprak over de dingen die ik heb meegemaakt, dan werd daar zeer uiteenlopend op gereageerd. Alle reacties hadden gemeenschappelijk dat het aanpakken van die gebeurtenissen, de trauma’s, niet op de voorgrond stond. Nee, hoe ik ermee omging, dat was het belangrijkst. Het liefst in het hier en nu. En omdat ik een aan pakker ben en overal eerst mijn eigen verantwoordelijkheid in zie, ging ik meestal mee in alle goedbedoelde behandelvormen en adviezen. En bleef ik denken dat ik het probleem was, dat het zelfs mijn schuld was, waardoor ik steeds harder ging werken om ermee om te kunnen gaan.

Als ‘noodoplossing’ vanwege lange wachtlijsten in de GGZ, meldde ik me aan bij Psytrec. Tijdens de intakeprocedure bleef ik benadrukken dat ik geen last had van herbelevingen, in elk geval niet in de vorm zoals het volgens de diagnose PTSS beschreven staat. Ik had weliswaar last van terugkerende nachtmerries en vooral onbewuste angsten, maar het beeld van echte herbelevingen paste mij niet. Ik was dan ook hoogst verrast om na de intake bij Psytrec te horen dat PTSS bij mij was vastgesteld, en dat ik in aanmerking kwam voor de achtdaagse intensieve behandeling. En nog bleef de twijfel bij mij bestaan. Zelfs tijdens de behandeling, die ik, mede door mijn twijfels, enkele keren heb uitgesteld. Door alle voorgaande behandelingen was ik het vertrouwen in behandelaars enigszins kwijtgeraakt. Niet vanwege hun toedoen, maar eerder vanwege het idee dat het waarschijnlijk aan mij lag dat behandelingen tot dan toe nog niet het gewenste effect hadden gehad. Ik twijfelde niet aan de behandelaren, maar aan mezelf.  

Tijdens de behandeling bij Psytrec besefte ik dat deze twijfel niet zozeer de diagnose PTSS betrof, als wel de vraag of hetgeen mij is overkomen mijn schuld was. Deze schuldvraag werd het grote thema in mijn behandeling, mijn rode draad. En pas na keer op keer de bevestiging van professionals te hebben gekregen dat het niet mijn eigen schuld was, kon ik iets loslaten. Nog niet alles, maar wel veel. Heel veel. Het besef dat hetgeen mij overkomen is, niet mijn schuld is, is bevrijdend, verdrietig, onrechtvaardig en verwarrend tegelijkertijd. Ik ben gedwongen, door de ervaringen die ik opdeed bij Psytrec, om mijn negatieve, ongenuanceerde en harde oordeel over mezelf los te laten. Niet ‘proberen’ om los te laten, of ‘hopen’ dat je het kunt loslaten, maar het echt loslaten. Mijn zelfbeeld en wereldbeeld veranderden daarmee binnen acht dagen. Dat is veel om te verwerken en daar ben ik nog steeds mee bezig. De behandeling bij Psytrec is immers het begin, hoeveel behandelingen je daarvoor ook hebt ondergaan. Het is een kwestie van het loslaten van het oude en vertrouwen hebben in het nieuwe, het onbekende: een leven waarin je zoveel autonomie en vrijheid hebt dat het je gaat duizelen van de mogelijkheden die jij hebt. Juist jij. Het is de sprong in een diepte die je nog niet kent, maar die je gaat leren kennen. Niet meer vechten tegen maar voor jezelf. Omdat je dat inmiddels wel hebt verdiend. Het is het verschil tussen overleven en leven.

Bron: cursist van Merk Hoe Sterk.

Depressie ontstaat niet in het brein maar in de darmen.

Bron: GGZ Nieuws

10 juli 2018 –  In ons darmstelsel bevinden zich vijftig biljoen bacteriën die samen het microbioom vormen en een enorme invloed hebben op onze lichamelijke en mentale gezondheid. Dokter Michael Mosley schreef er Het slimmedarmendieet over, zo meldt topics.nl

In Het slimme darmendieet legt dokter Michael Mosley (61), presentator van uitstekende wetenschapsprogramma’s op de BBC, uit hoe het microbioom ons immuunsysteem en ons lichaamsgewicht mee bepaalt, maar ook hoe het een rol speelt bij mentale problemen als angst en depressie.

We weten pas sinds kort hoe belangrijk de bacteriën in onze darmen zijn. Hoe komt het dat het zo lang heeft geduurd?

“Omdat we nu pas de technologie hebben om ze te identificeren. In onze darmen leven duizenden soorten bacteriën, maar de meeste kunnen niet overleven buiten hun vertrouwde omgeving. Het overgrote deel kun je ook niet in een laboratorium kweken. Maar dankzij de gentechnologie kunnen we nu darmbacteriën opsporen aan de hand van stukjes DNA. We kunnen ze nog altijd niet zien, maar door de genetische sporen die ze achterlaten, kunnen we ze identificeren. We kunnen ook zien welke invloed veranderingen in de darmflora hebben op onze eetlust, onze hersenen en nog veel meer.

Kunt u kort uitleggen wat het microbioom juist is?

“Dat zijn de 1 à 2 kilo microben die in onze darmen leven. Rare wezentjes die nooit het daglicht zien en die niet kunnen overleven in een omgeving met zuurstof. Er leven minstens duizend soorten bacteriën die voortdurend in gevecht zijn met elkaar. Behalve bacteriën vind je er ook virussen en schimmels. Het is een ecosysteem op zich. Sommige bacteriën zijn goed voor ons en sommige slecht.”

Ons microbioom is er slechter aan toe dan vroeger, schrijft u.

“Daar bestaat geen twijfel over. Ontlastingsstalen van veertig à vijftig jaar geleden bevatten een veel grotere variatie aan bacteriën dan recente stalen. Vooral bij kinderen is het verschil opvallend. De Hadza, een stam uit Tanzania, hebben een bioom dat veel diverser is dan dat van de westerse mens. Oudere mensen die nog supergezond zijn, blijken meestal ook een zeer gezond en divers microbioom te hebben. We weten nog lang niet alles over alle darmbacteriën, maar we weten wel dat een grote diversiteit heel belangrijk is.”

De titel van uw boek is niet toevallig gekozen: in onze darmen zit een soort tweede brein, dat met ons ‘gewone’ brein communiceert.

“Het brein in ons hoofd is één homp hersencellen. Het brein in onze darmen bevat ongeveer evenveel hersencellen als het brein van een kat en ligt als een dun laagje over de hele lengte van het darmstelsel. Het bestaat uit precies dezelfde hersencellen als die van ons andere brein en produceert dezelfde neurotransmitters. Het communiceert met onze hersenen via de nervus vagus, de zenuw die de hersenen met de darmen verbindt en één van de belangrijkste zenuwen die we hebben. Ze is ook supersnel, omdat onze darmen en hersenen zeer snel moeten kunnen communiceren met elkaar. De bacteriën in onze darmen kunnen dat systeem hacken en de signalen wijzigen. Zo kunnen ze ons hoofdbrein instructies geven.

‘We hebben lang gedacht dat een depressie in het brein ontstaat, maar er is steeds meer bewijs dat het in de darmen gebeurt’

“Dat doen ze ook langs een andere en veel tragere weg, namelijk via het bloed. Darmbacteriën produceren chemicaliën die een invloed hebben op het humeur, zoals serotonine, of neurotransmitters met een kalmerende werking. Ze maken ook veel dopamine aan, ook bekend als het gelukshormoon. Ze doen dat wellicht om ons te belonen wanneer we dingen eten die ze graag lusten. Ze hebben er ook alle belang bij om zoveel mogelijk nuttige voedingsstoffen binnen te krijgen, want daar beneden is het voortdurend oorlog. Al die bacteriën doen er alles aan om te overleven en de sterkste te worden, onder andere door onze appetijt te manipuleren. Ze bepalen dus mee wat we eten.

Is dat tweede brein ook een recente ontdekking?

“Nee, hoor. Dertig jaar geleden, toen ik geneeskunde studeerde, was het al bekend. Het werd toen ook al het tweede brein genoemd. Men vond het wel fascinerend, maar niemand kwam op het idee het nader te onderzoeken. Men denkt nu dat het brein in ons hoofd waarschijnlijk zelfs is geëvolueerd uit het brein in onze darmen. Octopussen en sommige primitieve levensvormen hebben alleen maar een brein in hun darmen, en geen in hun hoofd.”

Welke informatie wisselen die twee breinen uit?

“We weten dat het gewone brein signalen stuurt als ‘Ik heb hier net flink gegeten, bereid je daar beneden maar voor op de komst van een steak met frieten.’ Het lagere brein stuurt dan weer signalen naar boven bij een depressie, vreemd genoeg.

“Een psychiater vertelde me dat mensen met een depressie vaak met ernstige constipatie kampen. Dat is al lang bekend, maar niemand is ooit op het idee gekomen om de constipatie te verhelpen en te zien of de depressie dan verbeterde. En dat blijkt wel het geval. Dat komt niet omdat mensen zich beter voelen omdat ze niet meer verstopt zijn, maar omdat de constipatie een rechtstreeks effect heeft op het brein. We hebben lang gedacht dat een depressie in het brein ontstaat, maar er is steeds meer bewijs dat het in de darmen gebeurt. In je lichaam heb je voortdurend kleine ontstekingen en de darmbacteriën spelen daarbij een grote rol.

Bron: https://www.ggznieuws.nl/home/depressie-ontstaat-niet-in-het-brein-maar-in-de-darmen/

Blog – Herstel van PTSS en medicatie: Hoe zit dat?

Blog 2 – februari 2020

Herstel van PTSS en medicatie: hoe zit dat?

De behandeling van PTSS is voor iedereen anders en hangt af van verschillende factoren. Denk aan de aard van het trauma, de frequentie, voorgeschiedenis, bijkomende aandoeningen of omstandigheden. In veel gevallen is medicatie onderdeel van de behandeling. Er zijn twee soorten medicijnen die toegepast worden: rustgevende middelen (zoals benzodiazepine) en antidepressiva (SSRI). Deze medicatie heeft m.n. invloed op de emotionele symptomen. Veel mensen vragen zich af wat de gevolgen zijn van dergelijke medicatie op het herstel van PTSS? In deze blog lees je er meer over.  

Wat is antidepressiva (SSRI)?

Er gaan veel verhalen rond over antidepressiva (SSRI), met name over de gevolgen van langdurig gebruik. SSRI is een medicijn dat zorgt voor meer serotonine in je lichaam. Gebruik van deze medicatie wordt rustig opgebouwd. In 20-30% van de gevallen merkt een patiënt na 2-3 weken een verbetering.

Wat zijn de bijwerkingen?

Het gebruik van medicatie die de hersenstofwisseling beïnvloedt is niet zonder risico. In het begin gaat het m.n. om bijwerkingen zoals misselijkheid, duizeligheid, problemen met de ontlasting en ongecontroleerde bewegingen. Bij langdurig gebruik kan antidepressiva leiden tot een verstoring van de natuurlijke neurotransmitter balans. Dit zorgt er o.a. voor dat emoties afvlakken, het libido afneemt en patiënten aankomen in gewicht.  

Werkt antidepressiva bij PTSS?

Uit onderzoek (McMaster University) blijkt dat een depressie veroorzaakt door PTSS niet ontstaat door een tekort aan serotonine. Het lijkt er juist op dat tijdens een depressieve periode meer serotonine wordt geproduceerd en verbruikt. Het lijkt dan ook onlogisch SSRI’s in te nemen, het kan zelfs de diepte of duur van een depressie verergeren.

Wat zijn rustgevende middelen (benzodiazepine)?

Naast antidepressiva worden er vaak rustgevende middelen voorgeschreven. Deze medicatie helpt een patiënt tot rust te komen en bijv. beter te ontspannen. Het heeft echter geen nut deze medicatie langer dan een paar dagen te gebruiken. Er is namelijk steeds meer nodig om een vergelijkbaar effect te krijgen.

Wat zijn de bijwerkingen?

De belangrijkste bijwerkingen zijn geheugenverlies, een grotere kans op vallen (m.n. bij ouderen) en het verslavende effect. Patiënten hebben steeds meer nodig om hetzelfde effect te bereiken. Vaak is het besef hiervan reden om te willen stoppen. Maar dat zorgt voor vergelijkbare problemen als met afkicken. Ook heeft benzodiazepine een negatief effect op de slaapkwaliteit, waardoor patiënten minder uitgerust wakker worden. In geval van PTSS kunnen zelfs nachtmerries en angsten worden versterkt.

Werken rustgevende middelen bij PTSS?

De Nederlandse vereniging voor Psychiatrie stelt dat er sterke aanwijzingen zijn dat rustgevende medicijnen de klachten van PTSS kunnen verergeren en in plaats van rustgevend werken juist onrust veroorzaken.

Verantwoord medicijn gebruik

Gebruik rustgevende middelen (zoals benzodiazepine) en antidepressiva (SSRI) verantwoord en in overleg met een arts. Het op- en afbouwen van de medicatie dient altijd onder begeleiding van een arts te gebeuren. Stop nooit zomaar met medicatie!!!

Welke invloed hebben voedingssupplementen?

Er wordt steeds meer onderzoek gedaan naar manieren om neurotransmitters te ondersteunen met natuurlijke middelen. Door bepaalde vitaminen en mineralen in te nemen kun je de aanmaak van neurotransmitters bevorderen. Bij mensen met PTSS zie je vaak dat ze een tekort hebben aan bepaalde vitaminen en mineralen, omdat ze door lichamelijke stress meer verbruiken. Voeding en voedingssupplementen kunnen een belangrijke rol spelen bij het herstel. 

Bij Merk Hoe Sterk zijn we ons bewust van het nut van gezonde voeding en supplementen tijdens het herstelproces. Ook hebben we kennis over verantwoord gebruik van medicatie. Wil je meer weten over het behandeltraject van Merk Hoe sterk? Neem contact op ons op via 085 13 06 355 of info@merkhoesterk.com

*Bronvermelding: Ebony Zaalman (orthomoleculair epigenetisch therapeute) en de Nederlandse vereniging voor Psychiatrie.

*Stoppen/afbouwen van antidepressiva en benzodiazepines en het inzetten van suppletie moet altijd onder begeleiding van een deskundige gedaan worden.

Problemen met de hypofyse zijn problemen voor het hele lichaam.

Bron: Dit artikel is mogelijk gemaakt door ondersteuning van Shire Netherlands bv, onderdeel van Takeda.

Problemen met de hypofyse zijn problemen voor het hele lichaam

De hypofyse is een klein orgaan onderaan de hersenen. Klein, maar voor de hormoonhuishouding in het lichaam van essentieel belang. Johan de Graaf is voorzitter van de Nederlandse Hypofyse Stichting. Hij legt uit wat het verband is tussen de hypofyse en de bijnieren en waar een probleem in de hypofyse toe kan leiden.

Hoe leidt een probleem in de hypofyse tot bijnierschorsinsufficiëntie?

“Je zou de hypofyse kunnen zien als de thermostaat van het hormonale stelsel. De hypofyse scheidt hormonen af die andere hormoonproducerende organen reguleert in hun hormoonafscheiding. Een probleem met de hypofyse leidt zodoende tot problemen met andere hormoonproducerende organen, zoals de bijnieren. Als de hypofyse niet goed werkt, produceren andere hormoonproducerende organen te veel of juist te weinig hormonen, met alle gevolgen van dien.”

Welke fysieke klachten ervaren mensen met een hypofyseprobleem?

“Problemen in de hypofyse kunnen ontstaan door een aangeboren afwijking, maar meestal gebeurt dat door een tumor die in de regel tussen het 30e en 45e levensjaar ontstaat. Dat tumorweefsel kan ook zelf hormonen produceren, maar dat hoeft niet. Als gevolg van zo’n tumor ontspoort de hormoonhuishouding. Dat leidt tot allerlei vage klachten: hoofdpijn, gewichtsproblemen, vermoeidheid en fertiliteitsstoornissen. Die klachten ontstaan geleidelijk en doordat ze zo vaag zijn, is het tijdig stellen van de juiste diagnose vaak lastig.”

Welke psychosociale klachten ervaren patiënten met een probleem in hun hypofyse?

“Als de hormoonhuishouding niet goed functioneert en er zodoende bijvoorbeeld geen testosteron wordt geproduceerd, is er een grotere kans op het ontstaan van een depressie. De hormoonhuishouding heeft zijn effect op het psychisch welzijn en dat is onlangs bij onderzoek in het LUMC en het Radboud ook aangetoond.” 

Welke problemen ervaren mensen met een hypofyseprobleem in het dagelijks leven?

“Doordat ze snel vermoeidheid zijn, hebben ze minder energie om deel te nemen aan het sociale leven. Door een verstoorde regulering van geslachtshormonen, heeft dit gevolgen voor het seksleven. Het libido wordt aangetast, wat consequenties kan hebben voor relaties. Door een onvervulde kinderwens komen veel relaties van mensen met een hypofyseprobleem zwaar onder druk te staan. Omdat problemen lang aanhouden en vaag blijven, kunnen fertiliteitsproblemen al een behoorlijke tijd spelen voordat duidelijk is dat het om een hypofyseprobleem gaat. Omdat juist dit onderwerp niet alleen binnen sociale kringen lastig te bespreken is, maar ook in de spreekkamer van de dokter, kan het ingrijpende sociale gevolgen hebben. Veel patiënten krijgen te maken met arbeidsongeschiktheid en daarmee inkomensproblemen. Ook ervaren sommige patiënten de gevolgen van NAH (niet aangeboren hersenletsel).”


januari 28, 2020 Geen reacties Nazorg bijnierschorsinsufficiëntie Redactie
Dit artikel is mogelijk gemaakt door ondersteuning van Shire Netherlands bv, onderdeel van Takeda.

Blog – Goede voornemens? Vijf tips voor succes!

Blog 1- januari 2020

Goede voornemens? Vijf tips voor succes!

Volgens opinie schreven er dit jaar 32.000 mensen zich in voor de ‘IkPas-actie’, de Nederlandse variant van Dry January. Om je goede voornemens door te zetten is veel daadkracht nodig. Of het nu om minder drinken gaat of het starten van een behandeling voor complexe PTSS. Het veranderen van een gewoonte lukt alleen als je er ook echt voor wilt gaan. En dat hoeft niet per se in januari. Waarom ook! Als je echt iets wilt bereiken dan kun je daar op elk moment mee starten. In deze blog 5 tips om je goede voornemen(s) tot een succes te maken.

Tip 1: denk goed na over een voornemen.
Het is heel makkelijk om begin januari te roepen ‘Ik start met het behandeltraject, maar als je niet echt achter je voornemen staat dan ga je het niet volhouden. Want na de behandeling volgt ook nog de nazorg. Denk daarom goed na over je voornemen(s). Een goed voornemen is het begin van een grotere verandering in het leven van je gezin en van een nieuwe gewoonte! Denk dus eerst goed na wat je wilt veranderen in je leven.

Tip 2: wat heb je nodig?
Stel je wilt starten met de behandeling dan is dat vaak niet voldoende. Maak een inschatting welke hulp je nodig hebt om je goede voornemen kracht bij te zetten. Wat verwacht je van je partner, zus, broer, goede vriend of vriendin. Denk na over een coach die begrijpt wat een complexe behandeling inhoudt. Het kan ook helpen om je vrienden en familie te vertellen dat je de behandeling ingaat. Zij kunnen het je wat makkelijker maken door met je mee te leven, of juist net even wat extra steun te bieden zonder woorden. Een klein steuntje in de rug maakt het dragelijker.

Tip 3: maak een plan.
Het voelt misschien een beetje kinderachtig, maar het helpt enorm. Zet je goede voornemen(s), doel(en) en/of wens(en) op papier. Vind je dat lastig? Vraag of je coach, die je vooraf in de arm genomen hebt, om je hiermee te ondersteunen. Schrijf per voornemen op hoe je dat wilt gaan realiseren. Dat is moeilijk, omdat het daardoor heel concreet wordt. Je zult zien dat het in je de praktijk helpt om door te zetten. Bij Merk Hoe Sterk hebben we veel ervaring met het maken van zo’n plan. Dus kom je er niet uit, bel gerust. We helpen je graag!

Tip 4: neem de tijd.
De start van het nieuwe jaar is voor veel mensen het moment om te starten met een nieuwe gewoonte. Meer bewegen, minder genotsmiddelen of helemaal niet meer. Op 1 januari zie je vaak dat de een na de ander de stap maakt. Maar wat als het voor jou niet het juiste moment is? Wacht dan even en maak de stap op het moment dat je er klaar voor bent. De kans op succes is dan vele malen groter.

Tip 5: doe het niet alleen.
Heb je een zwak moment? Ben je onzeker of het wel gaat lukken? Dat mag best even, maar houd jouw doel voor ogen. Denk aan jezelf, je partner of kinderen. Doe het samen met hen, dat maakt het voor jou makkelijker. Want je hoeft niet alles alleen te doen. Door hulp te vragen is het makkelijker om op moeilijke momenten door te zetten. Wat dacht je van een coach die je motiveert en stimuleert? Het kan heel waardevol zijn. Merk Hoe Sterk helpt je graag bij de verandering naar een nieuwe gewoonte, het kost dan wel even wat tijd maar je krijgt er heel veel voor terug, je creëert voor je zelf en je gezin weer een mooie vaste toekomst met mogelijkheden!

Wil je meer weten over Merk Hoe sterk? Neem contact op ons op via 085 13 06 355 of info@merkhoesterk.com

Geleefd door je emoties

Bron: Hilbrand Bos https://www.linkedin.com/pulse/geleefd-door-je-emoties-hilbrand-bos/

 

Wij worden gestuurd door onze emoties, altijd en overal. Er is in jouw leven zoveel gebeurd en dat heeft sporen nagelaten. De emoties die zijn blijven kleven aan jouw ervaringen bepalen hoe jij nu reageert op de wereld. Je denkt dat je alles denkt, maar het zijn jouw emoties die jou laten denken wat je denkt. Jij reageert slechts op jouw eigen emoties die zijn opgeslagen in jouw lijf. En wat die emoties jou laten denken is gebaseerd op jouw verleden. Jouw verleden waar al die emoties als vanzelf zijn gekoppeld aan jouw ervaringen.

Je wordt jouw emoties

Zodra zich iets voordoet in jouw leven wat ook maar enigszins doet denken aan een ervaring die jij hebt gehad, komen die emoties direct op en je leeft weer vanuit die ervaring vanuit het verleden. Wanneer dat emoties zijn van schuld, schaamte, angst, verdriet, boosheid, frustratie, dan is dat hoe jij je voelt bij dit soort gebeurtenissen. En wanneer je maar lang genoeg geleefd hebt met deze emoties, dan wordt het jouw identiteit. Dan wordt het wie je bent.

En om het nog erger te maken. Ook wanneer er zich niets voordoet dat jou weer terugvoert naar een ervaring, dan zoekt jouw brein naarstig naar zaken die jou weer die frustratie, die schuld, dat verdriet of die boosheid doen voelen, want dat is wie je bent. Je leeft zo vanuit het verleden, dat alles in jouw leven is gekleurd. Jouw hele leven wordt langs de meetlat van jouw emoties gelegd. En emoties zijn veel sterker dan jouw geest, heel veel sterker. Zelfs zo sterk dat je niet eens beseft dat het anders kan.

Wijs door jouw emoties los te laten

En dat heeft gevolgen voor hoe jij je voelt, zowel fysiek als geestelijk. Ook al besef je het niet, je hebt de basis gelegd voor heel veel stress door je te laten leiden door de emoties uit het verleden. Leven in het verleden geeft heel veel stress, want je wilt helemaal niet gefrustreerd zijn. Je wilt je niet schuldig voelen, je wilt niet verdrietig zijn. Je wilt gewoon een gelukkig leven, maar inmiddels weet je niet hoe dat moet. En dat veroorzaakt stress en stress is de oorzaak van vele fysieke klachten.

Er is natuurlijk helemaal niets mis met emoties en sta ze ook vooral toe in je leven, maar blijf niet hangen in die oude emoties die aan jouw ervaringen kleven. Wees blij met je emoties, met alle emoties die komen, maar laat ze niet je leven besturen. Hou niet vast aan de emoties uit het verleden, want dat is niet wie je bent, dat is slechts wie je denkt dat je bent. Als je die emoties van jouw ervaringen zou loskoppelen dan zijn die ervaringen wijsheid geworden. Ervaringen die jou rijker en wijzer hebben gemaakt.

Gelukkig kun je er wat aan doen.

Het lijkt zo moeilijk om de emoties die jouw leven besturen los te laten, maar het kan heel goed. En het is gemakkelijker dan je denkt. Het enige dat je moet doen is beseffen dat er iets in jouw leven moet veranderen. Laat die emoties los en ontdek een veel rijkere wereld. Je zult je veel gelukkiger gaan voelen, je mag dan eindelijk gelukkig zijn. Zonder die schadelijke emoties die jouw leven nu besturen ben je een wijzer mens, met heel veel ervaringen die jou wijzer hebben gemaakt. Een gelukkig mens die zonder spijt en schuld aan gisteren terugdenkt en zonder zorgen naar morgen kijkt. Leven in het nu, met de wijsheid van jouw ervaringen. Het voelt geweldig om in het nu te leven.

Wanneer ik jou daarbij mag helpen of wanneer je er gewoon eens over wilt praten of als je er meer over wilt weten, bel mij dan gerust op (06 – 22 34 77 99) of stuur me een mailtje via www.hilbrandbos.nl.

 

Bron: Hilbrand Bos 

Blog – De goede voornemens van Merk Hoe Sterk

Blog 7 – December 2019

 

De goede voornemens van Merk Hoe Sterk 

 

In deze laatste blog van 2019 blikken we terug op het jaar. Ook nemen we je mee naar volgend jaar. Ben je nieuwsgierig naar onze toekomstplannen? Bij Merk Hoe Sterk zitten we niet stil. We zijn continu bezig onze dienstverlening te versterken, zodat cliënten na de behandeling van PTSS, depressie of burn-out de nazorg krijgen die ze verdienen. Met onze kennis en ervaring op het gebied van verzuim, letselschade en psychische hulpverlening bieden we een voor velen gewenst ‘vangnet’.

 

Hoogtepunten Merk Hoe Sterk

Afgelopen jaar zijn we uitgegroeid naar een krachtig team dat bestaat uit 55 professionals. Ook hebben we een tweede locatie geopend in de Meern. Carel Solleveld (co-founder); ‘In gesprek met relaties mogen we wekelijks complimenten ontvangen over onze expertise. Men is onder indruk van de diverse specialismes die we binnen onze organisatie in huis

hebben. Naast de begeleidingstrajecten voor onze cursisten geven we voorlichting aan organisaties zoals de GGZ en het UWV. Ook zijn we een deskundig gesprekpartner voor behandelaren, verzekeringsartsen en arbodiensten. Ik ben trots op ons team. Het is fantastisch dat we samen op zoveel verschillende terreinen de hulp kunnen bieden die nodig is voor een doelgroep die recht heeft op erkenning.

 

MHS is er voor haar cursisten!

Ook voor onze cursisten hebben we het afgelopen jaar veel kunnen betekenen. Twee van hen delen hun verhaal in deze blog (namen zijn gefingeerd). 

 Lotte; ‘In 2019 heeft MHS het verschil gemaakt voor me. Ik durf nu te zeggen dat ik mijn leven terug heb. En dat is bizar, want 2 jaar geleden leek dat onmogelijk. Maar nu voel ik me goed en durf ik nieuwe stappen te zetten. De basis is sterk. Het voelt fijn om met die sterke basis te beginnen aan 2020. Volgend jaar komen wensen uit waarvan ik nooit had gedacht dat ze zouden uitkomen. We gaan trouwen en verwachten een kindje. Ik voel me zelfverzekerd en gelukkig op dit moment. Het geeft vertrouwen dat ik nu weet hoe ik met tegenslagen om kan gaan. Ja, ik ben klaar voor de toekomst. Dank je wel Carel en de rest van het team. De allerbeste wensen voor jullie!’

 Sander; ‘In eerste instantie hebben Psytrec en MHS me vooral gesteund op het gebied van mijn werk. In 2019 kreeg ik het bericht dat ik mijn baan kon behouden. Dat gaf me veel rust. Dankzij die rust kwam er ruimte vrij om aan de relatie met mijn vrouw te werken. Vanuit MHS heeft Marianne veel voor ons betekend. Daarnaast heb ik vanuit MHS hulp gekregen bij de financiële afhandeling via het schadefonds. In 2020 hoop ik daar een streep onder te mogen zetten! Ook hoop ik volgend jaar mijn werkweek uit te bouwen naar 38 uur. Ik ben blij dat MHS op mijn pad kwam. Het is een waardevol traject voor mezelf en voor de relatie met mijn vrouw.’ Meer ervaringsverhalen vind je op de website.

 

Toekomstplannen Merk Hoe Sterk

Carel: ‘Volgend jaar blijven we de stabiele en kwalitatief sterke organisatie die we zijn. Als specialist op gebied van nazorg na PTSS, depressie en burn-out zijn we er voor onze cursisten. We helpen hen de draad weer op te pakken! In 2020 gaan we ook hun partners voorzien van betere informatie via voorlichtingen. Naast de zorg voor onze cursisten gaan we de landelijke voorlichtingen bij het UWV uitbreiden naar Limburg en Gelderland. Daarnaast gaan we bij gemeentes voorlichting geven over PTSS. We vinden het belangrijk kennis te borgen en te delen. Volgend jaar gaan we samenwerken met een groep psychologen die betrokken is bij de opleiding van onze eigen mensen. In samenwerking gaan we trainingen verzorgen voor verzekeringsartsen, arbeidsdeskundigen en bedrijfsartsen. We zien dat hun kennis op het gebied van PTSS nog beperkt is. De trainingen die we ontwikkelen gaan we koppelen aan jaarlijkse PE-punten.’  

 

Wil je meer weten over de werkwijze en toekomstplannen van Merk Hoe sterk? Neem contact op ons op via 085 – 1306355 of info@merkhoesterk.com

 

 

 

 

De Volkskrant; Een kijkje in het puberbrein

Bron: Volkskrant: https://www.volkskrant.nl/columns-opinie/een-kijkje-in-het-puberbrein~b1368231/

Neurowetenschapper Sabine Peters doet onderzoek naar het puberbrein: “De mate waarin pubers redelijk nadenken hangt sterk samen met hun motivatie.”

 

 Sabine Peters, universitair docent in Educational Neuroscience aan de Universiteit Leiden en onderzoeker binnen het Brain and Development Research Center, wil even iets rechtzetten: het stereotiepe beeld van de puber als malloot die alleen maar onverstandige dingen doet, klopt niet. “Er zijn genoeg adolescenten die rustig doorgaan met wat ze deden en alleen lichamelijke veranderingen doormaken. Er wordt nogal eens gedacht dat de prefrontale cortex – het rationele deel van de hersenen – bij pubers één groot gat is. Dat is niet zo, alleen is dat hersendeel nog in ontwikkeling. Dit soort bevindingen is ook belangrijk voor bijvoorbeeld het jeugdstrafrecht: moet je een 18-jarige crimineel beschouwen als een volwassene of als iemand die nog volop in ontwikkeling is?”

Gevoelig voor beloning

Wat wel klopt, vertelt Peters, is dat de mate waarin adolescenten redelijk nadenken sterk samenhangt met hun motivatie: een feest organiseren kunnen ze vaak wel, hun huiswerk op tijd af hebben lukt niet. “En dat hangt weer samen met het feit dat pubers erg gevoelig zijn voor beloning: ze zijn veel gemotiveerder om leuke dingen te doen dan dingen waar ze geen zin in hebben of die op de korte termijn weinig opleveren. Op MRI-scans kun je zien dat het striatum, het beloningsgebied in de hersenen, extra activiteit vertoont als je pubers beloont met geld of een compliment. Een beloning geeft de boodschap: je bent op de goede weg. En dat gevoel is belangrijk voor adolescenten, die bezig zijn zich los te maken uit de veilige omgeving van hun ouders en op zoek zijn naar hun eigen, nieuwe omgeving.” Wat ook bij veel pubers in meer of mindere mate voorkomt, volgens Peters, is recalcitrantie.

“De adolescent wil zijn eigen pad kiezen. En dat botst nogal eens met wat ouders willen. Dat heeft te maken met het feit dat de puber de lange termijn vaak minder goed kan overzien doordat de prefrontale cortex nog niet uitontwikkeld is. Ouders zien die langetermijneffecten wel. De puber kiest dus nogal eens voor een paar uur extra doorbrengen met vrienden in plaats van voor zijn huiswerk, terwijl de ouders weten dat goede schoolprestaties belangrijk zijn voor de toekomst.”

Veel steun en onvoorwaardelijke liefde blijven geven helpt, ook al wil de puber het niet altijd. “Help met plannen en toon begrip voor pubergevoeligheden, het gaat over!” is wat Peters aan ouders van pubers wil meegeven.

 

Beeld ONVZ

 

8 feiten over het puberbrein

1.Er zijn drie belangrijke hersenstructuren betrokken bij het pubergedrag. De amygdala regelt de emoties. Het striatum is behalve bij emoties ook betrokken bij motivatie en beloning. De prefrontale cortex stuurt verschillende cognitieve functies en is onderdeel van de rationele hersengebieden.

2.Omdat deze hersengebieden in de puberteit nog niet optimaal communiceren, vertonen pubers vaak extreem en tegenstrijdig gedrag. Zo voelen ze minder remmingen en zoeken risico’s op (zoals veel drinken en sexting). Ook kunnen ze hun emoties minder goed onder controle houden, zijn ze snel afgeleid en hebben ze moeite met plannen. Ze overzien de gevolgen van hun gedrag op de lange termijn minder goed.

3.Egocentrisch gedrag vertonen pubers vooral thuis en niet bij vrienden of op school. Dat komt doordat ze zich thuis geborgen en veilig voelen en zichzelf zijn. Een compliment dus eigenlijk!

4.Tijdens de puberteit verschuift het slaap-waakritme. De puber gaat laat naar bed en staat laat op. Door de groeispurt heeft een puber minimaal 9 uur slaap per nacht nodig. Dat is door de week lastig haalbaar, waardoor de puber in het weekeind vaak extreem lang uitslaapt. Ook wordt het slaaphormoon melatonine bij pubers op een later tijdstip afgegeven dan bij jongere kinderen. Daardoor krijgen ze pas later op de avond slaap en worden ze ook later wakker.

5.Puberteit en adolescentie zijn twee verschillende dingen. De puberteit is de periode waarin kinderen uiterlijk volwassen worden (baard in de keel, schaamhaar), adolescentie duidt de gehele periode van volwassenwording aan. Dus ook de geestelijke veranderingen. De ontwikkeling van de hersenen gaat door tot ten minste het 25ste levensjaar.

6.De puberteit heeft ook positieve kanten: pubers leren snel, komen met ideeën, bedenken oplossingen en komen tot nieuwe inzichten. Als ze gemotiveerd zijn, aangemoedigd worden en de ruimte krijgen, dan kunnen hun talenten tot bloei komen.

7.De puberteit begint onder invloed van hormonen en gaat gepaard met lichamelijke veranderingen. Dit gebeurt bij meisjes gemiddeld tussen de 8 en 13 jaar. Jongens komen meestal zo’n half jaar tot een jaar later in de puberteit.

8.Pubers zetten zich graag af tegen hun ouders door opstandig gedrag, schreeuwen en schelden: hoe harder ze zich afzetten tegen de ouders, hoe beter ze hun ‘ik’ ervaren. Dat afzetten heeft dus een belangrijke functie.

 
 
Bronnen: Eveline Crone, Hersenstichting, Jmouders.nl, ouders.nl, Psychologie Magazine
Bron: Volkskrant

Blog – De invloed van PTSS op eenzaamheid

Blog 6 – november 2019

 

De invloed van PTSS op eenzaamheid

 

Eenzaamheid komt voor bij alle generaties. Soms eenzaam zijn is geen probleem, maar voor mensen die zich dag-in-dag-uit eenzaam voelen is het dat wel. Hun wereld wordt kleiner, waardoor ze op den duur in een isolement terechtkomen. Eenzaamheid kent ernstige gevolgen, denk aan depressie, suïcidale gedachten, verslavingen en andere lichamelijke- en psychische klachten.

 

Uit onderzoek van de Tilburg University blijkt dat mensen met ernstige PTSS-symptomen meer last hebben van eenzaamheid. Zij vormen een risicogroep. Ook bij Merk Hoe Sterk zien we eenzaamheid bij onze cursisten. Over een paar weken begint de decembermaand, een maand die voor mensen die zich eenzaam voelen extra zwaar is. Help elkaar de donkere dagen door met onze tips.

 

Tip 1: ben er voor elkaar

We zien vaak dat mensen met PTSS de neiging hebben zichzelf terug te trekken uit het sociale leven. Dat geeft ze op dat moment een gevoel van veiligheid. Ook zien we dat familie, vrienden en collega’s het moeilijk vinden om over de traumatische gebeurtenis te blijven praten. Het is daarom makkelijker om het onderwerp, en de persoon, te vermijden. Je kunt jezelf voorstellen dat hierdoor eenzaamheid ontstaat en steeds erger wordt. Wees er voor elkaar, ook al is dat soms moeilijk. Ga het niet uit de weg, maar maak juist contact. Laat zien dat je er bent, dat je jouw vriend of collega niet vergeet nu hij of zij het moeilijk heeft. Er simpelweg zijn kan al genoeg zijn!

 

Tip 2: de donkere dagen

In de wintermaanden voelen de dagen zwaarder en eenzamer. Het is vroeg donker buiten en koud. Het is verleidelijk om lekker binnen te blijven. Om weg te kruipen op de bank en series te kijken, maar juist daardoor slaap je vaak slechter. Je krijgt steeds minder energie. Wanneer je de hele dag binnen zit geeft dat juist een somber en eenzaam gevoel. Niemand gezien. Niemand gesproken! Ga daarom naar buiten en doe nieuwe energie op. Loop een blokje om en zeg elkaar gedag. Een eenvoudig goedemorgen of een glimlach, daarmee geef je een ander (en jezelf) een prettig gevoel. Heb je het gevoel dat je de enige bent die zich eenzaam voelt? Er zijn organisaties die je kunnen helpen, die naar je luisteren. Kijk op www.merkhoesterk.com/links/ voor meer info. 

 

Tip 3: geloof niet alles wat je denkt

Het invullen wat een ander denkt. Veel mensen zullen dat herkennen. Je gedachten gaan met je aan de haal ‘hij zal me toch niet leuk vinden’ of ‘zie je wel ze vinden me raar’. Mensen die zich langere tijd eenzaam voelen denken vaak dat ze er niet toe doen. Dat het niemand uitmaakt of ze er wel of niet zijn. Dat zijn heftige gedachten, maar bedenk goed: het zijn slechts gedachten, het is niet de waarheid. Praat erover met je huisarts of een coach van MHS. Heb je zelfmoordgedachte? Bel dan met 0900-0113.

 

Verband tussen eenzaamheid en PTSS-symptomen

Ben je nieuwsgierig naar het verband tussen eenzaamheid en PTSS-symptomen?* Hieronder beschrijven we de belangrijkste conclusies uit het onderzoek van Tilburg University. Vorig jaar deed deze universiteit onderzoek naar eenzaamheid bij mensen die een traumatische gebeurtenis hebben meegemaakt. Uit het onderzoek blijkt dat mensen met zeer ernstige PTSS-symptomen meer last van eenzaamheid hebben dan mensen met zeer weinig PTSS-symptomen. Dat is nadelig, omdat eenzaamheid zowel de fysieke als de mentale en emotionele gezondheid ondermijnt. Lees het volledige onderzoek in het magazine: Social Psychiatry and Psychiatric Epidemiology: Van der Velden PG, Pijnappel B, & van der Meulen E. (2017).

 

Wil je meer weten over de werkwijze van Merk Hoe sterk? Neem contact op ons op via 085 – 1306355 of info@merkhoesterk.com

 

*Bronvermelding: www.ggznieuws.nl