Blog – PTSS

 

PTSS: posttraumatische stressstoornis. Hoewel ik deze term al lang kende, en wist wat het inhoudt, heb ik lange tijd geen seconde gedacht dat dit mij aanging. Hoewel ik traumatische gebeurtenissen heb meegemaakt, zijn de gedachten daaraan vervaagd geraakt door de jaren heen. Ik dacht dat het normaal was, het erbij hoorde en in het bijzonder werd ik geplaagd door de vraag of het mijn schuld was. Het werd een deel van mijn leven, waar ik weinig tot geen aandacht aan besteedde.

In de tussentijd had ik wel allerlei klachten, en in de zoektocht naar de juiste hulp die 20 jaar heeft geduurd, heb ik allerlei diagnoses voorbij zien komen. Voorbij zien komen omdat er nooit echt een diagnose werd gesteld. Wel heb ik allerlei therapieën gevolgd, en veel verschillende hulpverleners gezien. Iedere behandeling en hulpverlener had zijn of haar eigen visie op mijn problematiek. En omdat mijn problematiek zich door de jaren heen ontwikkelde, en veranderde, was het lastig om de vinger te leggen op het echte probleem. Hoewel ik zelf redelijk onderlegd ben in psychische problematiek, raakte ik soms ook in de war door al deze visies. Ik schommelde tussen ‘het gaat wel’ en ‘het gaat niet’, en omdat ik mijn behandelaren ter wille wilde zijn, me altijd wilde inzetten, heb ik een spoor achtergelaten van behandelingen. Soms mislukt, soms gedeeltelijk gelukt, en soms…tja….

Waardoor de gedachte dat het allemaal aan mij lag, ikzelf het probleem was, telkens op de loer lag en telkens opnieuw weer de overhand nam. Wanneer ik tijdens behandelingen sprak over de dingen die ik heb meegemaakt, dan werd daar zeer uiteenlopend op gereageerd. Alle reacties hadden gemeenschappelijk dat het aanpakken van die gebeurtenissen, de trauma’s, niet op de voorgrond stond. Nee, hoe ik ermee omging, dat was het belangrijkst. Het liefst in het hier en nu. En omdat ik een aan pakker ben en overal eerst mijn eigen verantwoordelijkheid in zie, ging ik meestal mee in alle goedbedoelde behandelvormen en adviezen. En bleef ik denken dat ik het probleem was, dat het zelfs mijn schuld was, waardoor ik steeds harder ging werken om ermee om te kunnen gaan.

Als ‘noodoplossing’ vanwege lange wachtlijsten in de GGZ, meldde ik me aan bij Psytrec. Tijdens de intakeprocedure bleef ik benadrukken dat ik geen last had van herbelevingen, in elk geval niet in de vorm zoals het volgens de diagnose PTSS beschreven staat. Ik had weliswaar last van terugkerende nachtmerries en vooral onbewuste angsten, maar het beeld van echte herbelevingen paste mij niet. Ik was dan ook hoogst verrast om na de intake bij Psytrec te horen dat PTSS bij mij was vastgesteld, en dat ik in aanmerking kwam voor de achtdaagse intensieve behandeling. En nog bleef de twijfel bij mij bestaan. Zelfs tijdens de behandeling, die ik, mede door mijn twijfels, enkele keren heb uitgesteld. Door alle voorgaande behandelingen was ik het vertrouwen in behandelaars enigszins kwijtgeraakt. Niet vanwege hun toedoen, maar eerder vanwege het idee dat het waarschijnlijk aan mij lag dat behandelingen tot dan toe nog niet het gewenste effect hadden gehad. Ik twijfelde niet aan de behandelaren, maar aan mezelf.  

Tijdens de behandeling bij Psytrec besefte ik dat deze twijfel niet zozeer de diagnose PTSS betrof, als wel de vraag of hetgeen mij is overkomen mijn schuld was. Deze schuldvraag werd het grote thema in mijn behandeling, mijn rode draad. En pas na keer op keer de bevestiging van professionals te hebben gekregen dat het niet mijn eigen schuld was, kon ik iets loslaten. Nog niet alles, maar wel veel. Heel veel. Het besef dat hetgeen mij overkomen is, niet mijn schuld is, is bevrijdend, verdrietig, onrechtvaardig en verwarrend tegelijkertijd. Ik ben gedwongen, door de ervaringen die ik opdeed bij Psytrec, om mijn negatieve, ongenuanceerde en harde oordeel over mezelf los te laten. Niet ‘proberen’ om los te laten, of ‘hopen’ dat je het kunt loslaten, maar het echt loslaten. Mijn zelfbeeld en wereldbeeld veranderden daarmee binnen acht dagen. Dat is veel om te verwerken en daar ben ik nog steeds mee bezig. De behandeling bij Psytrec is immers het begin, hoeveel behandelingen je daarvoor ook hebt ondergaan. Het is een kwestie van het loslaten van het oude en vertrouwen hebben in het nieuwe, het onbekende: een leven waarin je zoveel autonomie en vrijheid hebt dat het je gaat duizelen van de mogelijkheden die jij hebt. Juist jij. Het is de sprong in een diepte die je nog niet kent, maar die je gaat leren kennen. Niet meer vechten tegen maar voor jezelf. Omdat je dat inmiddels wel hebt verdiend. Het is het verschil tussen overleven en leven.

Bron: cursist van Merk Hoe Sterk.

Recommended Posts